Stichting Loterijverlies

De eerste prioriteit van elke loterij is de inkomstenkant

NRC wijdde een artikel aan de stichting Loterijverlies en dubieuze praktijken van deze stichting en haar oprichter (14/10). Op zichzelf interessant, maar ik vrees toch dat hier sprake is van barking up the wrong tree.

Loterijen en gokken zijn sinds mensenheugenis omgeven met criminaliteit en het is ondenkbaar dat loterijen die prijzen van tien miljoen euro of meer uitkeren niet de aandacht zouden trekken van de georganiseerde misdaad. Het gaat om belastingvrij, wit geld. Mooier kan het niet. Ook de Staatsloterij is een doelwit.

Frauderen met de uitslag van de Staatsloterij is gemakkelijk geworden sinds de trekkingen zijn gecomputeriseerd. Er zijn verschillende schema’s mogelijk: de software kan zo worden gemanipuleerd dat de jackpot zal vallen op een tevoren bekend nummer, of het winnend lot wordt ‘verkocht’ ná de trekking. Handige hackers/programmeurs weten dit zeker onzichtbaar te maken.

De prijzen kunnen terechtkomen bij katvangers en via hen bij de onderwereld. Natuurlijk zal de Staatsloterij dit in alle toonaarden ontkennen. Maar toch, werknemers van de Staatsloterij hebben enkele jaren geleden geklaagd over fraude – met de stichting Loterijverlies als gevolg.

Bedacht moet worden dat de eerste prioriteit van elke loterij de inkomstenkant is. De prijzen zijn een kostenpost en waar die terecht komen kan de loterij niets schelen. Wie oefent controle uit op de bestemming van de prijzen? Vanwege privacy is dit voor het publiek en de deelnemers niet te volgen.

Deze week meldde de radio dat een Belgische straatveger 168 miljoen euro heeft gewonnen. Sindsdien is hij verdwenen. Hij heeft een vrouw en vier kinderen. De naïeve reporter sprak met een even naïeve mevrouw die prijswinnaars bijstaat en die vaststelde dat deze winnaar hulp nodig heeft.

Alle alarmbellen zouden moeten gaan rinkelen, want het is niet denkbeeldig dat deze man als mogelijke katvanger zijn rol met de dood moet bekopen.

Spoorwegen Schotland

Wat zoekt onze NS daar?

Mij valt op dat u nergens in uw artikel over de Schotse avonturen van de NS (19/10) de vraag stelt wat de NS daar heeft te zoeken.

Als het nu zo was dat de NS het hier allemaal perfect voor elkaar heeft en rustig achterover kan leunen, dan kan ik me voorstellen dat je elders een uitlaatklep zoekt voor je ambities.

Maar naar mijn stellige overtuiging moet de NS hier nu nog steeds alle zeilen bijzetten om de zaak boven water te houden.

Dan past het toch niet dat je mensen en middelen aan je Nederlandse activiteit onttrekt om elders een avontuur aan te gaan?