Over Rob van Gennep

Ik heb de sfeer in ons gezin niet als kil ervaren, integendeel

Als zus van Rob van Gennep geef ik graag mijn reactie op Hubert Smeets’ recensie Koopman in linkse gekkigheid (26/08), over de biografie die Geke van der Wal over mijn broer schreef.

Smeets vat het zo samen dat Rob geboren zou zijn in een enigszins „kil” ondernemersgezin. Ik kan mij daar iets bij voorstellen, als je alleen afgaat op Van der Wals beschrijving. Haar schets van ons gezin vind ik echter onjuist. Ik wil het beeld wat nuanceren. Dit laat onverlet dat ik blij ben met de biografie, vooral met die delen waarin Rob als uitgever tot leven komt, met al de perikelen en successen van zijn uitgeversbestaan.

Ik heb de sfeer in ons gezin als verre van kil ervaren, integendeel: er heerste een basishouding van liefde en goedwillendheid. Mijn vader was niet autoritair, zoals in het boek gesuggereerd wordt. Hij was een zachtaardig en fijnzinnig man en steunde mijn moeder door dik en dun. Ze hielden heel veel van elkaar. Hij was op een basale, vrijzinnige manier gelovig, net als mijn moeder. Zij was een hartelijke, warme vrouw, van wie Rob veel hield. Tussen mijn vader en Rob botste het soms door mijn vaders introverte aard. Mijn ouders konden door hun zachtaardig karakter mijn broers niet aan. Dit leidde tot de plaatsing van Rob in een leraarsgezin in Doetinchem. Wij allen vonden dit heel moeilijk. Ik begrijp dat Rob zich verraden voelde; ook dat hij de degelijkheid van ons gezin, het gebrek aan goede communicatie en mijn vaders liberale voorkeuren als beklemmend ervaren heeft.

Maar daarop alleen kan ons gezin niet beoordeeld worden.