Column

Knipper met je ogen en: strandwoningen

Een tractor sleept net de rode container van de reddingsbrigade weg als ik het strand op loop. De palen met Dick Bruna-plaatjes zijn al verdwenen, net als de prullenbakken en de strandtenten. Aan het einde van de herfstvakantie is het strand bij Kijkduin weer zoals het moet zijn. Paarszwarte wolken schuiven langs helgele. De zee buldert, en laat een parelmoerachtige glans achter op het natte zand met meeuwen. Bovenal is het leeg. Machtig leeg.

Nou ja, bijna. Sinds kort staat er een rij van twintig vakantiewoningen met puntdaken, aan een dik betonpad. Ik durf niet naar binnen te gluren want ze zijn allemaal verhuurd en de vakantiegangers zitten binnen, tussen de buien door. Kinderen op de bank met tablets (gratis wifi). Een vrouw bedient het Senseoapparaat. Verjaardagsslingers. Buiten veel bodyboards, schepnetjes en verregende barbecues.

Zijn het lelijke huisjes? Kon erger. Storen ze? Niet als je naar zee kijkt. Alleen is het met die bouwsels net als met klimop: laat het een klein beetje toe, knipper met je ogen en je hele gevel is overwoekerd.

Verderop, bij Monster, gaan straks nog honderd van zulke huisjes komen. De site beschermdekust.nl heeft alle projecten verzameld, en dat belooft weinig goeds. Strandbungalows, paviljoens, pipowagens, beachlodges en hotels: van Cadzand tot Midsland rukken ze op.

Het overheidsbeleid hierover blinkt niet uit in helderheid. Eerst zou het ministerie het verbod op kustbebouwing intrekken. Toen toch weer niet. En nu wordt er gezwoegd op een ‘kustpact’, een vredespact tussen natuurorganisaties, projectontwikkelaars en overheden. En intussen gaat de kustbebouwing ijverig door.

De Hollandse duinen worden Nationaal Park en zijn nu genomineerd voor ‘mooiste natuurgebied van Nederland’. Het mooiste. Het beste. Het ontroerendste. Boswachters houden pitchpraatjes. Het publiek stemt. Uitslag bij DWDD. Tsja. Originele aanpak.

Drie winnaars krijgen elk drie ton, om hun natuurgebied nog meer ‘op de kaart te zetten’, en ‘toegankelijker’ te maken voor toeristen uit binnen- en buitenland.

Ik wil vooral leegte. Een gebied dat niet op de kaart staat. Dat ontoegankelijk is. Zonder gratis wifi. Als die verkiezing daar voor kan zorgen, krijgen die duinen mijn stem.

Het een-na-laatste huisje is leeg. Ik loer met gekromde handen door de glazen deur. Leuk keukentje. Robuuste eettafel.

Dan pas merk ik een vrouw op, in kleermakerszit op de grond. Ik gebaar verontschuldigend en versta haar gevloek niet door het dubbele glas. Wie dúrft hier dan ook de meditatieve rust te verstoren?

Christiaan Weijts schrijft hier elke vrijdag een column, op andere dagen doen Tom-Jan Meeus en Jutta Chorus dit.