Met een Hollandse polderflamencoband op tournee

De verkeerde kant van Marokko

Tosca Niterink en haar dans- en wandelpartner Anita Janssen wilden gaan toeren in Marokko. Ze doen op de Achterpagina verslag.

Ken je die mop van die twee vrouwen die naar Marokko gingen? Inderdaad ze gingen niet, maar ze zaten er wel vlakbij, ze konden het zelfs zien liggen. Ze zaten in het plaatsje Conil de la Frontera aan de verkeerde kant van het water, de Spaanse kant zeg maar.

Je weet wel, bij die Spaanse punt die zover de zee in steekt dat-ie bijna de kin van Afrika kust. De straat van Gibraltar noemen ze dat, naar taxfree-paradijs Gibraltar, waar je met Engelse ponden voor 2 euro een pakje sigaretten kunt kopen. Klinkt ingewikkeld, maar dat is het ook. Alles is ingewikkeld.

Ik zal het proberen uit te leggen: Annie mijn dans- en wandelpartner, poezenplaatjes-fotograaf (zie foto) en parttime-percussioniste zou met de Hollandse polderflamencoband Port of Amsterdam op tournee. Door Marokko. En ik mocht mee als groupie, tevens vrouw van.

We waren al een flink eind onderweg met trommels, gitaren en een accordeon van 200 kilo. We rolden al door de taxfree toblerone-catacombes van het vliegveld in Malaga, toen de hoofdsponsor zich terugtrok. Goede raad was duur en een auto huren ook, zeker bij de firma Goldcar waar een auto huren twee keer zoveel kost als het lijkt vanwege de kleine lettertjes. Ik vergeet in de opwinding te vertellen dat een bevriende violist terstond een ander tourneetje had georganiseerd door Spanje. Waar en wanneer is nog niet helemaal duidelijk zoals niks duidelijk is.

We zitten in Conil zei ik al, met zijn vijven in een huis en de wc is verstopt. Hollanders zetten hun drol in de pot op een bootje van wc-papier en daar houden die Spaanse riolen niet van. Enfin, de zon schijnt, ze drinken hier bier uit wijnglazen, dat was ik weer vergeten van de vorige keer.

Volgende week weten we meer, ik hou u nauwkeurig op de hoogte.