Recensie

Deze Japanse soep is stevig als een espresso

Foto Rien Zilvold

Met Kino heeft Rotterdam er niet alleen een nieuw en eigenzinnig filmtheater bij, maar ook een verrassend restaurant – en dat in een gebouw dat hele generaties Rotterdammers nog vertrouwd is van vroeger. Tot 2010 bood het pand in de Gouvernestraat onderdak aan Lantaren/Venster dat een nieuwe behuizing vond op de Wilhelminapier. Nu Kino er, sinds deze week officieel, zijn intrek in heeft genomen, is dit deel van de stad, tussen Nieuwe Binnenweg en West-Kruiskade, een levendige plek rijker.

De bar en het restaurant vind je achter in het gebouw, vroeger was hier ook al het café. Nu kijk je door een glazen wand over de volle breedte van de zaak naar de tuinen tussen de Gouvernestraat en de Bloemkwekersstraat die er parallel aan loopt. Het is nu vroeg donker, maar je kunt je voorstellen hoe op een mooie zomeravond de zon zich feestelijk achter de huizen laat zakken; met zijn laatste stralen laat hij je glas wijn schitteren. De vloer is van donkergroene natuursteen. Tegen de hele achterwand staat een lange, comfortabele bank. Er zijn kleine vierkante en grotere ronde tafels met prettige stoelen eromheen.

De kaart is een velletje A4, in kapitalen betypt op de oude schrijfmachine van Jan Cremer die op de een of andere manier in handen is gekomen van chef Derk-Jan Wooldrik, in de culinaire wereld van Rotterdam beter bekend als DJ – op zijn Engels. DJ trok eerder als scheepskok en culinair fotograaf de hele wereld over. In Rotterdam stond hij eerder als kok in zaken als Lux, Dizzy en Zocher’s en na een verblijf in Spanje was hij een van de oprichters van Bird, podium, café en restaurant in de Hofbogen.

Varkenswangen

Hij schuwt het avontuur niet. Dat blijkt uit het menu van deze avond waarop onder meer voorgerechten prijken als ceviche van makreel met limoen, venkel en pickles (9 euro), Amsterdamse garnalenkroket (4 euro), eendenborst met vijgen, blauwe bessen en pickles (9,50 euro) en de hoofdgerechten varkenswangen met borlottibonen en chioggiabieten (13,50 euro), heilbot met zeewierbouillon, tomaat en zeegroenten (15 euro) en parelgort met paddestoelen en een 65-gradeneitje (14 euro). De prijzen doen prettig aan.

Ook buiten de kaart blijkt er, als DJ zich even aan tafel laat zien, nog van alles tot de mogelijkheden te behoren. Weet je wat, hij gaat ons verrassen. Zo verschijnen er niet veel later drie borden op tafel om te delen: gerookte bokking met geroosterde biet en wasabimayonaise, ceviche van heilbot en zeer dungesneden biet en de ceviche van makreel uit het menu. De heilbot is zeldzaam mals, de biet heeft nog een lichte bite. Fantastisch is de bokking, een vis die je zelden op een restaurantkaart tegenkomt – ten onrechte zoals nu blijkt. Ook deze is zeer mals met een subtiele rooksmaak.

Tussengerecht

Als tussengerecht krijgen we de kreeftensoep, lekker romig en toch fris dankzij de halve tomaatjes die erin zwemmen. DJ komt nog met drie espressokopjes aan, gevuld met tonkotsu, een Japanse bouillon van varkenspoot, ossenstaart en eendenbotten. Vetoogjes drijven bovenop, de smaak is stevig – de espresso onder de soepen.

De hoofdgerechten zijn die van de kaart. Onze jonge tafelgenote had zich al uitgesproken voor de varkenswang, onbekend met het feit dat je die kunt eten en nieuwsgierig genoeg om je er als prille dertienjarige aan te wagen. Ze roemt de zachtheid van het vlees. Ik ontferm me over de parelgort, smeuïg door het zachtgekookte eitje en de smeltende parmezaan. Toch vind ik het uiteindelijk nogal veel kauwen. Mijn vrouw heeft de gebakken heilbot – haar hoor ik niet, wat meestal een goed teken is.

We sluiten af met het chocoladetaartje met amandel, pecan en vanille-ijs (5,50 euro) en concluderen dat met Kino sprake is van een aanwinst.