Cultuur

Interview

Interview

©

‘Waarachtig zijn, dat is het enige wat telt’

Interview Jeff Bridges

De Oscarwinnende acteur is op zijn best als een Texaanse politieman in de eigentijdse western ‘Hell or High Water’. „Het leven is prachtig.”

Zijn voeten in afgetrapte cowboylaarzen liggen op tafel, naast een enorme witte hoed. Buiten is het heet, in het witte kapelletje doet de kreunende airconditioning zijn best. Met een kater van de avond ervoor is Jeff Bridges (66) gearriveerd, zijn gezicht ongeschoren, zijn spijkeroverhemd en grijze haar vochtig van het zweet.

Broeierige sfeer

De persontmoeting met Bridges in het toeristische cowboyplaatsje Star Hill Ranch in Texas doet, kortom, denken aan de broeierige sfeer van Hell or High Water van regisseur David Mackenzie. Bridges speelt een bijna gepensioneerde, grommende sheriff in West-Texas met het natuurlijke gezag van John Wayne. Het verschil met Wayne is dat Bidges vanmiddag opeens in gezang uitbarst.

Hoe is het om de hoofdrol te spelen in een film die doet denken aan de beste westerns van weleer, was de vraag. „Hmm.. Tja…’, mompelt de acteur. Zijn vader Lloyd Bridges (1913-1998) speelde in 1952 de sheriff in High Noon met Gary Cooper, mijmert hij: „Dat was pas een western.” Dan zingt hij plotseling de song van High Noon: Do Not Forsake Me, Oh My Darlin’.

„Nu ben ik wakker”, kondigt hij aan. „De beste films in het western-genre gaan over morele ambiguïteit, leggen de tweeslachtigheid van de mens bloot. Onze film doet dat ook: wat is eigenlijk goed en wat is kwaad? Mijn personage maakt jacht op twee bankrovers. Dat zijn criminelen, dat is helder. Maar waarom doen ze wat ze doen? Uit liefde voor hun familie? Die dubbele laag zie je ook in klassieke westerns.”

Hell or High Water wordt in de VS genoemd als potentiële Oscarwinnaar. Maar dat komt niet door zijn rol, zegt Bridges. Hij deelt liever complimenten uit aan de Texaanse scenarioschrijver Taylor Sheridan, de Britse regisseur David Mackenzie, zijn collega-acteurs en de stuntlieden. „Het scenario van Sheridan is groots” , zegt hij. „Zodra ik het las dacht ik: dit is wáár.”

Waarachtig

En waarheid, dat is voor hem de kern van films maken en van acteren. „Films moeten waarachtig zijn, de kern van menselijke ervaringen blootleggen.” Jezelf durven zijn als acteur, daar gaat het volgens Bridges altijd om. „Miles Davis zei al dat je je geen zorgen moet maken over vergissingen. Die bestaan niet. Gewoon verder spelen.”

Dit past in zijn boeddhistische levenshouding. Bridges schreef drie jaar geleden The Dude and the Zen Master met zijn vriend Bernie Glassman, een praktiserend ‘zen-meester’. De Dude – Bridges’ beroemde, gelaten, laconieke personage uit The Big Lebowski – wordt onder boeddhisten beschouwd als een ware zen-boeddhist, liet Glassman weten aan Bridges (‘The Dude abides’ ). Dus moest er een boek komen met levenslessen van de Dude.

Ook in de muziek is Bridges steeds zekerder geworden. Hij zingt, speelt gitaar, zingt en treedt op met zijn americana-band The Abiders. Als countryzanger in Crazy Heart – goed voor de Oscar voor beste acteur – speelde hij de muziek zelf. Na de première van Hell or High Water in Austin sprong hij het podium op om te jammen met een bluesband. „Ik had genoeg sterke drank op.”

Als grootvader is Bridges tegenwoordig extreem ontspannen, kalm, en toegeeflijk. Zijn brede grijns verraadt tevredenheid. Hij is een man die zijn zegeningen telt: familie, films, muziek, cowboylaarzen. „Mijn dochter Isabel heeft ons twee kleinkinderen gegeven. Het leven is prachtig.”