De hoer der aarde

Kijkend naar de filmdocumentaire Weiner (spreek uit Wiener) betrapte ik me erop dat ik steeds meer medelijden kreeg met de hoofdpersoon Anthony Weiner, de Amerikaanse politicus die zichzelf in de voet schoot door pikant sms-verkeer met jonge vrouwen. De media veroorzaakten dat medelijden eerder dan Weiner zelf, die onverbeterlijk bleek.

Als hyena’s storten de media zich op Weiner als blijkt dat hij zich herhaaldelijk vergaloppeerd heeft. Niets is ze te dol, zelfs niet om hem letterlijk te achtervolgen met een zogenaamd slachtoffer, een pornosterretje, dat haar nieuwe status handig uitbaat. Weiner moet op de vlucht als de vrouw hem op de hielen blijft zitten, samen met gretige cameraploegen.

Het is een naargeestig circus, ook omdat steeds weer blijkt dat Weiner niet alleen het slachtoffer van de media is, maar ook en vooral van zichzelf. Hij is het type politicus dat om aandacht schreeuwt, een Donald Trump avant la lettre. Hij benut daarvoor de pers, hier niet meer de koningin der aarde – eerder de hoer.

Wat hem sympathieker maakt dan Trump is dat hij zich nauwelijks over de media beklaagt. Hij aanvaardt zijn lot en weerstaat de verleiding om de cameraploeg van regisseur Josh Kriegman de deur te wijzen. Hij had met hen afgesproken dat ze hem van nabij mochten volgen in zijn race om het burgemeesterschap van New York in 2013.

Raadselachtig is de rol van zijn vrouw, Huma Abedin, de rechterhand van Hillary Clinton, die ook bijna tot het laatst in beeld blijft, zij het steeds vaker zwijgend. Zij heeft later verklaard dat zij daarvoor geen toestemming had gegeven, maar dat is nauwelijks geloofwaardig. Zij moet toch gemerkt hebben dat de camera vaak op haar gericht was?

Het is aannemelijker dat ze te lang op een goede afloop bleef hopen, misschien ook door het voorbeeld van Hillary, die alle seksschandalen rond haar man overleefde en nu president lijkt te worden. In de film wordt gesuggereerd dat Abedin een ultimatum kreeg van Hillary: breken met haar man als ze door wilde gaan in Hillary’s campagne. Abedin blijft aarzelen, ze zou haar man pas onlangs – na de uitbreng van deze film - verlaten toen een derde sms-schandaal rond hem uitbrak.

Wat is er mis met Anthony Weiner? Goede vraag, zeg je dan in dit mediatijdperk. Het blad Vanity Fair legde hem voor aan twee psychiaters en een psycholoog.

Zij staan versteld van de grote risico’s die Weiner nam met zijn gezin en carrière. Met een bepaalde vrouw had hij soms vijf keer per dag seksueel sms-verkeer; wat iets anders is dan sm-verkeer, hoewel er misschien ook sm-verkeer tijdens sms-verkeer mogelijk is. We leven in prikkelende tijden.

Het gedrag van Weiner wijst volgens deze shrinks op slecht oordeelsvermogen en onvoldoende impulsbeheersing. Verder gebruiken ze liever het begrip dwangmatig seksueel gedrag, maar ze gedogen het als wij leken het gewoon seksverslaving noemen. Terecht merken ze op dat Weiner opvallend weinig empathie toont voor de mensen in zijn omgeving – zijn vrouw, zijn team – als het schandaal uitbreekt. Hij staat er niet bij stil dat zij in zijn val kunnen worden meegesleurd. Hij kan goed met massa’s omgaan – je ziet hem daarvan genieten – maar niet met mensen.

De les van deze film: politiek en media gebruiken elkaar zonder liefde. Net een slecht huwelijk.