Column

Privacyweken bij NPO 3: vermijd de camera’s!

NPO 3 besteedt de komende tijd veel aandacht aan privacy. Vooral de digitale klopjacht in het nieuwe spelprogramma ‘Hunted’ is de moeite waard.

De eerste aanhouding in 'Hunted' (AVRO-TROS).

Een goed idee van NPO 3 om eens wat meer jongere kijkers te trekken: ‘De Privacyweken’. Er is immers zeker interesse voor dat onderwerp, mits het op een aantrekkelijke manier gepresenteerd wordt.

Dat geldt zeker niet voor de eerste aflevering van Universiteit van Nederland (NTR), een initiatief van Alexander Klöpping. Een duf hoorcollege van specialist Bart Schermer over juridische aspecten van online privacy, daar ga je geen nieuwe klanten mee winnen.

Een vertrouwde vorm is De Privacytest (AVRO-TROS), waarin zestien meerkeuzevragen inzicht testen in de gevaren van slordig internetgedrag. Vooral de aanwezigheid van onderzoeksjournalisten Dimitri Tokmetzis en Maurits Martijn, auteurs van het boek Je hebt wél iets te verbergen, en van lijsttrekker van de Piratenpartij Ancilla van der Leest, fleurde het oplepelen van waarschuwingen een beetje op.

Dus denk erom: geen foto’s van sleutels van je nieuwe huis op Facebook zetten, de kopie van je paspoort op de harde schijf een andere naam geven en gewoon Google mailen als je een compromitterende foto uit de zoekmachine wilt laten verwijderen.

Het meest interessante van de eerste privacy-avond was de première van het spelprogramma Hunted (AVRO-TROS). Dat burgers moeten proberen uit de klauwen van professionele jagers te blijven is geen nieuw gegeven, maar een tv-format dat vooral aandacht schenkt aan het gevaar van digitale sporen is dat wel.

Tekst gaat verder onder de video.

Het programma is goed gemaakt en ziet er erg lekker uit. Een team van ex-politiemensen, beveiligers, profilers en een digitale rechercheur moet de burgers op de vlucht zien op te sporen. Aan het hoofd van het team staan twee kale mannen met een vlasbaardje, die Sander en Marcel heten: helemaal het prototype van de goedmoedige maar vasthoudende speurhond.

De voortvluchtigen denken consequent slimmer te zijn dan werkelijk het geval is. Relatief veilig is een netwerk van vrienden van vrienden (wier adres niet in je telefoon staat), liften en buiten het bereik van de anderhalf miljoen surveillancecamera’s blijven.

Die vallen niet allemaal uit te lezen, maar zodra je pint of een bekend nummer belt, weten de jagers welke camerabeelden ze moeten opvragen.

Het is moeilijk om sympathie voor de jagers op te brengen, hoewel er vanuit beider perspectief gefilmd is. De vluchtelingen krijgen een cameraman mee, maar we zien ook het enthousiasme van de bloedhonden als er een aanhouding op handen is. Live kijken ze mee hoe de eerste overmoedige deelnemer in Stavoren wordt opgebracht. Hij dacht een dwaalspoor te hebben uitgezet, door te doen alsof hij over de dijk van Enkhuizen naar Lelystad ging lopen, maar nam de boot. Maar ook boven de kassa van de VVV hing een camera.

Ik zou zeggen: tikkie, je bent af, maar er wordt een echte arrestatie nagespeeld: op je knieën en wat is je identiteit? Alsof ze dat in het controlecentrum inmiddels niet zouden weten. Net als vroeger commissaris Dickerdack: „Bommel, je bent er gloeiend bij. Wat is je naam?”