Luisteren: Dit zijn de albums die NRC deze week bespreekt

De 30-jarige Solange Knowles, de jongere zus van Beyoncé, groeide de afgelopen weken uit van een zangeres in de coulissen, tot een ster in het volle licht.

  • ●●●●

    Acid Arab: Musique de France

    cd1

    House:Oriëntaalse muziek roept associaties op met het mystieke, het transcendente. Reden Daarom gingen de Beatles en Rolling Stones al gingen jammen met soefi-muzikanten in het Rif-gebergte. In het kielzog van Omar Souleyman, koning van de Arabische bruiloftsmuziek, is er in de 21ste eeuw is er opnieuw een golf bruggenbouwers tussen Oost en West. Belangrijkste vraag bij zo’n kruisverbinding is of er een eerlijke uitwisseling tussen beide culturen plaatsvindt of dat er op neo-koloniale wijze wordt geleend zonder juiste accreditering. Acid Arab valt in de eerste categorie. De Parijse houseproducers Guido Minisky en Hervé Carvalho werkten voor Musique de France samen met muzikanten als de Syrische toetsenist Rizan Said wiens bijna jengelende solo de basis is voor vuurwerk-track ‘Le Disco’ en de Turkse zanger Cem Yildiz. Guido Minisky en Hervé Carvalho zetten niet alleen een housebeat of acidbaslijn onder de exotische zang, maar verpakken riffs of akkoorden uit Arabische folk tot een repetitief patroon dat wordt geïntegreerd in het kader van housetrack. De muziek is daardoor exotisch en psychedelisch, maar met ingehouden dreiging. Minder hysterisch dan je zou verwachten en bij uitstek geschikt voor de club. Rolinde Hoorntje

  • ●●●●●

    Orchester Wiener Akademie: RESOUND Beethoven vol.3

    cd2

    Klassiek: Is dit het dichtste dat je kunt komen bij de wereldpremière van Beethovens Derde symfonie ‘Eroica’? Met het orkest van de Wiener Akademie nam dirigent Martin Haselböck de symfonie op in het Paleis Lobkowitz, precies in de zaal waar de muziek in 1804 voor het allereerst klonk. Die ‘authentieke akoestiek’ wordt gekoppeld aan een naar huidige begrippen klein formaat orkest, zoals Beethoven dat kennelijk voor ogen had: slechts onder meer acht violen en twee cello’s. Het creëert een sensationeel kamermuziekgevoel in deze symfonie, met veel individueel speelplezier en een lenig dansante treurmars. De soms onreine samenklanken zullen vast ook authentiek zijn. Voelt de oerzaal voor deze symfonie eigenlijk een maat te klein, Beethovens wiebelig uitgevoerde Septet krijgt een gulle galm. Floris Don

  • ●●●●

    Red Fang: Only Ghosts

    cd3

    Heavy: Het Amerikaanse kwartet Red Fang maakt unieke en ingenieuze stonersludgestonerslugde, die zowel – en dat is het knappe – bruut áls pakkend is. Maar toch: een compleet album bloedde halverwege altijd een beetje dood. Tussen de killer-klassiekers als ‘Prehistoric Dog’ en ‘Wires’ stond vaak te veel filler. Op hun vierde plaat doen ze dat beter, Only Ghosts blijft fris en onvoorspelbaar. Openingstrack ‘Flies’ verklapt meteen het geheim van hun zwaremetalensmederij: éérst een couplet met een rammende in-je-smoel-riff en nijdig, gruizig geschreeuw van gitarist Bryan Giles, dán een refrein met pakkende zanglijnen van bassist Aaron Beam. In ‘Shadows’ halen ze exact dezelfde truc uit, maar dan omgekeerd. Ook meegenomen: de bandleden hebben relativeringsvermogen – binnen de metal toch een tamelijk zeldzame eigenschap. Dat blijkt uit een wederom hilarische videoclip (codewoorden, zoals altijd: nerds en bier) én de als extra de grofgepixelde game Fangtris, waarin je de bandbus vol versterkers moet tetrissen. Frank Provoost

  • ●●●●●

    The Game: 1992

    cd4

    Hiphop: In het begin van zijn carrière probeerde The Game in zijn eentje de hoogtijdagen van N.W.A. terug te brengen. Zijn enthousiasme werkte toen aanstekelijk. Tegenwoordig zit The Game’s retro-fetisj alleen maar in de weg. Op beats die we al kennen (‘Colors’, ‘It’s Funky Enough’, ‘The Message’ - de lijst is lang) rapt The Game in de stijl die we al kennen, de verhalen die we al kennen. In twee tracks roept hij sterk de pijn op van opgroeien in een door gang-geweld verscheurde realiteit (‘Savage Lifestyle’, ‘Young Niggas’). In andere tracks is het een saaie invuloefening geworden: random geruzie hier, wat introspectie daar, een beetje drugs koken in de keuken en, o ja, nog een liedje voor de dames. Saul van Stapele

  • ●●●●●

    Kings of Leon: WALLS

    cd5

    Pop: Drie broers en een neef samen in één band, dat is vragen om moeilijkheden. In hun turbulente bestaan slagen de Amerikaanse Kings Of Leon er telkens in om op te krabbelen. Hun zevende album WALLS is een nadrukkelijke poging om een toegankelijke popplaat te maken, onder de hoede van Arcade Fire-producer Markus Dravs. Die hield de voornaamste karakteristieken in stand: de fiere baspartijen en vooral de licht overslaande stem van Caleb Followill blijven uit duizenden herkenbaar. Los van de rockers ‘Waste A Moment’ en ‘Wild’ staan er genoeg songs op WALLS die nauwelijks meer doen vermoeden dat Kings Of Leon een gitaarband is. Het door computerbas voortgestuwde ‘Over’ en de ballad ‘Conversation Piece’ werken toe naar breeduit galmende meezingrefreinen, meer pop dan de Kings ooit geklonken hebben. Jan Vollaard

  • ●●●●●

    Solange:A Seat At The Table

    cd6

    R&B: De 30-jarige Solange Knowles, de jongere zus van Beyoncé, groeide de afgelopen weken uit van een zangeres in de coulissen, tot een ster in het volle licht. De zangeres debuteerde al in 2003, het nieuwe, enthousiast onthaalde A Seat At The Table is haar derde album. Solange’s stijl is r&b, uitgevoerd zonder de gladgestreken violen en synthetische beats die dit genre vaak ontsieren.
    Anders dan haar vorige album, het opwindende True (2013, met producer Dev Hynes), koos Solange nu een organische klank met minimalistische piano-akkoorden, licht gitaarspel en spaarzame drum. De ritmiek en accenten hebben een door jazz geïnspireerde stijl. Licht struikelend, vloeien de klanken samen rond Solanges vederlichte stem, die moeiteloos de hoogte in duikelt, in ‘Don’t You Wait’ en ‘Scales’. Lees de volledige recensie: Ieder z’n eigen versie van r&b

  • ●●●●●

    How To Dress Well:Care

    cd7

    R&B: Tom Krell, de man achter How To Dress Well, maakt een eigen versie van r&b. Na het goed ontvangen What Is This Heart (2014) klinkt het nieuwe Care minder verrassend. Eerst combineerde Krell zijn gecroonde zang met unheimische elektronica, wat een aangename vervreemding opriep. Op Care klinken de synthetische geluidswolken afgeronder en gesmeerd. Liedjes als ‘I Was Terrible’ en ‘What’s Up’ profiteren van de kortaangebonden hitsigheid in zijn zangstem, terwijl de spanning hoog oploopt. Maar in bijvoorbeeld ‘Anxious’ is Krell zijn oorspronkelijkheid verloren en zingt hij een hoempaversie van r&b. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Craig David:Following My Intuition

    cd8

    Dance: Ondertussen was het de vraag hoe het gaat met Craig David, de Britse r&b-zanger die begin deze eeuw harten veroverde met zijn lichtvoetige baltsliedjes. Na zes jaar stilte blijkt op het nieuwe Following My Intuition dat David zich heeft aangesloten bij het dance-gilde; de soepele stem klinkt nu strak en schel, en wordt begeleid door schetterende, niet al te originele beats. Dit leidt tot een ongelukkig huwelijk van zwoele zang en lompe elektronica, in nummers als ‘One More Time’ en ‘Don’t Go’. Hester Carvalho