Recensie

Zoon van Matisse die joint heeft gerookt

Foto galerie Juliètte Jongma

Een morsig, roodgeel oor en een blauwwitte pisbak: het feit dat Mike Pratt met deze ‘objecten’ winnaar werd van de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst was voor velen ongetwijfeld een verrassing (noot: ik was deels schuldig, ik zat in de jury).

Niet omdat Pratts werk niet goed zou zijn, maar omdat het een aloude discussie glorieus oprakelde: wat is precies een schilderij? Pratts antwoord (een illusie die aan de muur hangt) klinkt op het eerste gezicht verdacht veel naar klassieke schilderkunst, maar juist dat feit maakt zijn werk extra interessant. Want als Pratts werken één ding niet zijn, is het wel klassiek.

Noties op hun kop zetten

Dat zag je ook aan Sink en Ear, zijn winnende werken: die zijn slordig, morsig en een tikje vies, maar zetten je tegelijk op een aanstekelijke manier aan het denken over illusie en realiteit, over plat en ruimtelijk, over decoratie en autonomie. Oké, het zijn illusies aan de muur, maar verder doet Pratt er alles aan om de bekende noties van schilderkunst onderuit te schoffelen, in het absurde te trekken, op hun kop te zetten. Net zoals, kortom, elk goed kunstwerk waarin iets op het spel staat.

Precies om die reden is het prettig dat Pratt (als enige van de winnaars) op dit moment ook een solotentoonstelling heeft. A Deeper Pond bij Galerie Juliètte Jongma laat zien dat Pratt werkelijk iets te pakken heeft – al is het niet eenvoudig om te zeggen wat. De werken bij Jongma zijn vrolijker en onbekommerder dan de Koninklijke Prijs-werken – wat in het persbericht mede wordt verklaard doordat de kunstenaar ‘op vakantie naar Bali is geweest’. Dat maakt ze nóg verraderlijker: je zou kunnen denken dat Pratt er met de pet naar gooit of dat zijn werk hem weinig kan schelen.

Maar wie daarin trapt mist te veel: Pratts werk is géén vakantie, decoratie, of tuinmeubilair, het is eerder het product van een virtuoze hedendaagse zoon van Matisse die een iets te zware joint heeft gerookt. Dat lijkt me in dit geval een goed teken: het stelt Pratt in staat op bijna achteloze wijze nieuwe dimensies te verkennen. Om heel vrolijk van te worden.