Twee weken vol Indiase dans in Den Haag

Den Haag viert sinds 2011 oktober als ‘Indiase maand’. De aftrap vormde ‘Satyagraha|Akte 2’, een dansante vertaling van Philip Glass’ opera.

Satyagraha|Akte 2 gaat over geweldloos verzet. Foto Emi Barendse

In 2011 werd op initiatief van het Haagse theater Korzo, Kosmopolis en het Sarnámihuis (het Hindoestaans cultureel centrum van Nederland) oktober uitgeroepen tot ‘Indiase maand’. In vijf jaar tijd is het een vast onderdeel geworden van de Haagse cultuurkalender, met een film-, een muziek- en een dansfestival.

Met een grote Hindoestaanse gemeenschap (tien procent van de totale bevolking) is Den Haag ook de perfecte vestigingsplaats voor het festival. Vrijdag werd, na het ceremonieel ontsteken van een olielamp, met een paar korte demonstraties een voorproefje gegeven van de komende twee festivalweken.

Strijdbare poses en vuisten in de lucht

De echte aftrap vormde Satyagraha|Akte 2, een productie van Korzo en community artorganisatie Kwekers in de Kunst. Vorig jaar presenteerde het festival, met toestemming van de componist, deel één van deze dansante vertaling van Philip Glass’ opera Satyagraha, over leven en filosofie van Mahatma Ghandi. Ging dat over geweld dat alleen maar méér geweld veroorzaakt, in deel twee staat het concept van geweldloos verzet centraal.

Voor de goede verstaander dan, want de choreografie van Kalpana Raghuraman is abstract en biedt dramatisch even weinig aanknopingspunten als Glass’ compositie, live uitgevoerd door het Haagse (Indiase) Zangam koor en het Dario Fo koor, een vijfkoppig orkest en vijf solozangers. Vier in wit geklede vrouwen dansen een hybride choreografie van Indiase (bharatanatyam) dans en westerse hedendaagse technieken. Strijdbare poses en vuisten die in de lucht worden gestoken zijn nog de meest herkenbare elementen.

De tekst gaat verder onder de video

Bruggen slaan

De rol van de man, die een ballettesker idioom danst, wordt ook niet echt duidelijk en Satyagraha is als huwelijk tussen muziek en dans zwak. Er is geen interactie tussen dansers en zangers, de laatsten hebben ook geen noemenswaardige choreografie.

Daardoor is Satyagraha vooral geslaagd als demonstratie van de doelstellingen van het festival, dat niet alleen een brug wil slaan tussen culturen, maar ook tussen amateurs en professionals, dans en muziek, traditie en vernieuwing.