Recensie

Ieder z’n eigen versie van r&b

Craig David verruilt r&b voor dance, Tom Krell is te gepolijst geworden en de geprezen teksten van Solange vallen weg in een kabbelende piano.

De teksten op het derde album van Solange, 'A Seat At The Table', gaan over zwart zelfbewustzijn en de noodzaak van gelijkwaardigheid. Foto Getty Images

De 30-jarige Solange Knowles, de jongere zus van Beyoncé, groeide de afgelopen weken uit van een zangeres in de coulissen, tot een ster in het volle licht. De zangeres debuteerde al in 2003, het nieuwe, enthousiast onthaalde A Seat At The Table is haar derde album. Solanges stijl is r&b, uitgevoerd zonder de gladgestreken violen en synthetische beats die dit genre vaak ontsieren.

Anders dan haar vorige album, het opwindende True (2013), koos Solange nu een organische klank met minimalistische piano-akkoorden, licht gitaarspel en spaarzame drum. De ritmiek en accenten hebben een door jazz geïnspireerde stijl. Licht struikelend, vloeien de klanken samen rond Solanges vederlichte stem, die moeiteloos de hoogte in duikelt, in ‘Don’t You Wait’ en ‘Scales’.

A Seat At The Table, dat ze maakte met muzikant/producer Raphael Saadiq, is de afgelopen weken vooral geprezen om de teksten. Hier wordt zwart zelfbewustzijn en de noodzaak van gelijkwaardigheid samengebald in fijnzinnige beeldspraak en ingehouden verontwaardiging. Bijvoorbeeld in de woorden ‘Don’t Touch My Hair’ van het gelijknamige nummer, en de regel ‘Don’t clip my wings before I learn to fly’ in ‘F.U.B.U’.


Maar in de vertolking van de teksten zit een tegenstrijdigheid. De muziek is zo kabbelend dat prikkeling of medegevoelens van verontwaardiging goeddeels achterwege blijven. Expliciete boosheid over onder meer rassenverhoudingen spreekt uit de ‘interludes’, gesproken intermezzo’s waarin onder anderen moeder Tina en vader Mathew vertellen over de erbarmelijke ervaringen van hun ouders. Zo zit de woede verspreid over acht korte stukjes, in plaats van een rol te spelen in de muziek. Niet alleen voor de inhoud is de uitvoering soms te licht. Als de bas veelbelovend pulseert in de opening van ‘Weary’, maakt Solange’s dunne zangstem die opwindende belofte niet waar.

Afgerond en gesmeerd

Ook Tom Krell, de man achter How To Dress Well, maakt een eigen versie van r&b. Na het goed ontvangen What Is This Heart (2014) klinkt het nieuwe Care minder verrassend. Eerst combineerde Krell zijn gecroonde zang met unheimische elektronica, wat een aangename vervreemding opriep. Op Care klinken de synthetische geluidswolken afgeronder en gesmeerd. Liedjes als ‘I Was Terrible’ en ‘What’s Up’ profiteren van de kortaangebonden hitsigheid in zijn zangstem, terwijl de spanning hoog oploopt. Maar in bijvoorbeeld ‘Anxious’ is Krell zijn oorspronkelijkheid verloren en zingt hij een hoempaversie van r&b.

Ondertussen was het de vraag hoe het gaat met Craig David, de Britse r&b-zanger die begin deze eeuw harten veroverde met zijn lichtvoetige baltsliedjes. Na zes jaar stilte blijkt op het nieuwe Following My Intuition dat David zich heeft aangesloten bij het dance-gilde; de soepele stem klinkt nu strak en schel, en wordt begeleid door schetterende, niet al te originele beats. Dit leidt tot een ongelukkig huwelijk van zwoele zang en lompe elektronica, in nummers als ‘One More Time’ en ‘Don’t Go’.

Live: How To Dress Well: 14/11, OT301, Amsterdam. Craig David: 19/10 Paradiso, Amsterdam (ADE).