Recensie

Calorieën afrekenen

Flessenpost uit de VS Schrijfster Pia de Jong is met haar gezin verhuisd van Amsterdam naar Princeton, in de VS. Ze bericht wekelijks over wat haar daar opvalt.

Illustratie Eliane Gerrits

‘Mam, wat is het eten hier absurd duur”, zegt mijn dochter terwijl ze de menukaart van het New Yorkse restaurant bestudeert. „1030 dollar voor de gegratineerde aardappeltjes!”

„Duur?”, zeg ik. „Ze hebben hier toch een vaste menuprijs?”

Maar dan zie ik waar ze op doelt. Achter elk gerecht staat een getal. Maar het zijn geen dollars, het zijn calorieën. De echte rekening van de maaltijd betaal je hier met je gezondheid.

De Amerikaanse overheid is al jaren bezig restaurants, althans de ketens van twaalf of meer, te verplichten het aantal calorieën bij gerechten te vermelden. Eenvoudig is het niet en de wet wordt telkens uitgesteld. Vooral de pizza- en pastatenten werken tegen. Niet verrassend, als je weet dat een enkele slice van Sbarro’s stuffed sausage and pepperoni pizza al goed is voor 810 calorieën en de Louisiana chicken pasta in de Cheesecake Factory zo’n 2370 calorieën kost.

In Nederland nam ik bij de bakker nog weleens iets zoets mee voor bij de koffie. Dan stond ik me te verlekkeren bij al die baksels achter de toonbank, om uiteindelijk vrijwel altijd voor een amandelcroissantje te bezwijken. Maar hier is me dat kleine genoegen afgepakt.

Niet alleen ziet het er allemaal veel minder smakelijk uit, het zijn vooral de getallen ernaast die het hem doen. Iedere croissant, muffin, doughnut of bagel komt gemakkelijk boven de 400 calorieën uit. Hap slik weg en je hebt genoeg vet en suiker voor een halve maaltijd naar binnen gewerkt.

Ondertussen lijken de restaurants zo veel mogelijk calorieën in een gerecht of drankje te stoppen, nu het nog kan. Zo wist de populaire keten Sonic in een enkele beker peanut butter caramel pie shake 2090 calorieën te verstoppen, genoeg om een volwassen man een hele dag draaiend te houden.

Het is het favoriete drankje van een klasgenootje van mijn dochter. Vrijwel dagelijks zien we haar verveeld door een rietje het mierzoete drankje opzuigen. Weet ze wel wat ze naar binnen werkt?

Het is zo gek nog niet om het aantal calorieën te verwarren met de prijs, zoals mijn dochter deed. Want waar reken je nu eigenlijk mee af? Je portemonnee of je gezondheid?

De prijs van al die onnodige koolhydraten, vetten, suikers en zout is hoog, veel hoger dan de financiële rekening. Zo is bij het klasgenootje pre-diabetes vastgesteld.

Tegelijkertijd zijn de 2000 calorieën die we dagelijks nodig hebben nog nooit zo goedkoop geweest. Je hebt ze al voor een dollar aan witte rijst, pindakaas of kristalsuiker. Voedingswaarde: weinig tot nul. Misschien moeten we in de toekomst bij ieder bezoek aan een restaurant, koffiebar of supermarkt zowel de prijs als de calorieën, zout, vet en suiker afrekenen. En hebben we naast een creditcard ook een calorieënkaart.

„Ik eet nooit meer gegratineerde aardappeltjes”, zegt mijn dochter met een blik op het menu. „Ik vind het niet meer lekker.” Ze kijkt sip, het was haar lievelingsgerecht. „Die groenteschotel kost 210 calorieën”, zegt ze. „En de tomatensoep maar 155.”

Maar ze heeft geen zin in een groenteschotel of tomatensoep. We hadden iets te vieren samen, maar blij is ze niet meer. Zelf word ik ook niet vrolijk van dit restaurant.

„Kom”, zeg ik, „weet je wat, we gaan ergens anders heen.” Het laatste wat ik wil is een zestienjarige met een eetprobleem. Maar buiten hebben we al gegeten en gedronken.