Recensie

Tsunami-musical ontbeert drama, urgentie en verrassing

Een half uur lang is er in dit Japanse dorp in vrede geleefd en dan priemt er opeens een bak licht de zaal in. Dat moet model staan voor de tsunami van 2011. En dan is het pauze. Waarna we in de tweede helft de wanhoop zien van ouders die hun kind hebben verloren. Plus hun voornemen om te gaan graven naar wat er nog aan menselijke resten te vinden is.

Morning Blossoms, een initiatief van de stichting ODD Continent, wordt gepresenteerd als een musical over de natuurramp. In werkelijkheid is het, mede dankzij de luisterrijke begeleiding door het Orkest van het Oosten, iets tussen een musical en opera light in. In de hoofdrol staat de in musicals bedreven Céline Purcell, die met haar intieme geluid en ingeleefde spel geloofwaardig is als de moeder die haar kind verliest. De andere zeven zangsolisten komen uit de klassieke wereld.

Maar waar is het drama? Morning Blossoms, geschreven en geregisseerd door Malcolm Rock, vertelt een verhaal over eensgezindheid – en dat is niet spannend. Zelfs in de korte duur (vijf kwartier) zijn er nummers die alleen maar opvulling zijn. Ook een pas de deux van choreograaf Remi Wörtmeyer maakt de handeling niet meeslepender, hoe pittig die ook wordt gedanst. Ook de muziek van Chloé Charody roept voornamelijk herkenning op. Pakkende melodieën ontbreken; we horen echo's van Broadway-musicals uit vroeger tijden, waarin ook Japanse motieven werden verwerkt. De makers willen met Morning Blossoms een internationale zegetocht gaan maken. Vooralsnog is dit echter een onvoldragen werkstuk.