Levenslessen

Illustratie Olivia Ettema

Het was Philip die de fluorescerende pen terugvond van een populair klasgenootje dat al twee dagen wanhopig naar die pen had gezocht. Hij trof hem in het laatje van zijn eigen schoolbank, iets wat hij natuurlijk aan niemand kon vertellen. De pen had een onweerstaanbare aantrekkingskracht op hem gehad, maar in zijn laatje lag hij toch niet goed.

Het meisje was zo blij met de terugkeer van de pen dat ze zich amper afvroeg waarom hij in de boekenkast lag. Ze nodigde Philip zelfs uit om na schooltijd bij haar thuis te komen spelen. Dat was nog nooit gebeurd, want Philip was geen populaire jongen. De andere kinderen waren jaloers, maar ze vonden het ook verdiend. En Philip leerde hoe eenvoudig het was om mensen blij te maken. Je hoefde alleen maar hun favoriete spullen een tijdje te laten verdwijnen om ze later weer aan hen terug te geven.

Er verdwenen nu elke week wel een of twee bijzondere gummetjes of puntenslijpers. Altijd kwamen ze ook weer terug, en Philip stond al gauw bekend als degene die het beste kon zoeken. Soms wachtte hij een paar dagen voor hij het kleinood teruggaf, maar meestal hield hij dat niet vol, zo verslaafd raakte hij aan de dankbare blik. Hij zocht met iedereen mee, terwijl hij het betreffende gummetje al in zijn hand hield, klaar om het te ‘vinden’.

Toen hij de meeste klasgenootjes wel een keer had blij gemaakt, ging hij voor de hoofdprijs: een dankbare juf.

De juf droeg zeven dunne gouden armbanden, die rinkelden wanneer ze iets op het bord schreef. Soms irriteerde dat geluid haar, dan deed ze ze alle zeven af en legde ze ze op haar bureau. Op een goede dag lukte Philip het om er twee in de zak van zijn capuchontrui te stoppen.

De juf miste die middag haar sieraden niet, maar haar man, het schoolhoofd, wel. Met die armbanden had hij onlangs goedgemaakt dat hij haar had beschuldigd van een verliefdheid op een nieuwe collega. En nu vlamde die oude jaloezie bij hem op. Had ze de armbanden soms even af moeten doen in het bezemhok? Hadden ze ietsje te veel lawaai gemaakt?

Toen Philip ze teruggaf, keek de juf, die al weken plezier in hem had, hem onaangedaan aan. In de pauze vertelde ze het aan haar man, in aanwezigheid van de collega met wie ze inderdaad een verhouding had en die zijn lachen niet kon inhouden.

Het schoolhoofd riep het kind bij zich en strafte het bijzonder hard. Zo leerde Philip dat goud voor een juf geen enkele waarde heeft, en voor een schoolhoofd veel.

Door Franca Treur. In de marge van het wereldnieuws proberen gewone mensen, X&Y, indruk op elkaar te maken, iets netjes op te lossen of wanhopig hun hachje te redden.