Recensie

Joël Broekaert eet grietbot met haringkaviaar

Joël Broekaert verveelt zich bij wijnrestaurant Jiu.nu geen seconde. Hij eet goede vis en rilette van sucuk.

Foto Rien Zilvold

Illustratie Martien ter Veen

Bijzonder

Jiu.nu, klinkt als een website, is een restaurant. En niet zo maar een: het is uitgeroepen tot ‘wijnrestaurant van het jaar 2016’ door Grootspraak, de restaurantgids van het vaktijdschrift Perswijn. Grootspraak schrijft: „Alles in dit restaurant ademt liefde en passie voor wijn. De wijnkaart kenmerkt zich, behalve door keurige prijzen, door goede keuzes. Ook uit minder voor de hand liggende landen zoals Nederland, Griekenland, Kroatië en Brazilië (…) De keuzes in het arrangement passen goed bij de gerechten en zijn zonder uitzondering ook spannend te noemen.” Over het eten zegt de gids: „De internationale keuken heeft een Aziatische touch.”

Jiu.nu ziet eruit als kruising tussen een loungebar en een chique Chinees: blauw licht langs de muren, nep-krokodillenleren stoelen en tafels met bamboe-feel. De muziek houdt dan weer het midden tussen wat ze draaien in het kruidenbad van een hippe spa en een doorsnee damesmodewinkel. Al te hard staat het niet, dus het stoort niet echt.

Op tafel ligt een penseeltje klaar op een bakje met een zwart blubsje. Het is gefermenteerde knoflook. De bedoeling is dat we daarmee onze kroepoek „lekker schilderen” en het daarna „lekker opeten”, zegt de ietwat overenthousiaste ober, die verder geweldig behulpzaam en aandachtig is – over de bediening niets dan goeds vanavond. Perfect in het interieur past ook de goudgespoten muis van burrata geserveerd op een echte muizenval met daarin een krokantje van Beemsterkaas (tip: niet mee spelen, het doet echt pijn). Het is allemaal lekker kitschie, maar het straalt een hoop lol uit. En dat plezier zit er de hele avond wel in.

Op het bord

De kaart steekt wat vreemd in elkaar: er zijn drie ‘fine bites’, maatje voorgerecht maar toch rond de twee tientjes; en goedkopere ‘klassiekers’ zonder maataanduiding. Zo worden we zorgvuldig richting het tastingmenu gedirigeerd: vier gangen voor 48,50 euro tot acht voor 84,50 euro. Wijnarrangementen worden in hele en halve glazen aangeboden.

We beginnen met een krokant droge Barons de Rothschild en een veel soepeler, maar niet minder lekkere cava en een trits amuses, waaronder een interessante vegetarische rendang met een kokos-bergamotschuim – daar zit meer in dan een amuse.

Dan het echte werk. Op iedere gang is wel wat aan te merken, tegelijkertijd is het allemaal erg onderhoudend. De gerechten zijn niet heel verfijnd: de porties zijn niet lullig en er is constant een hoop aan de hand. Zo bestaat gang één uit dorade, zowel gebakken als tartaar, ijs van groene kruiden waaronder Vietnamese peterselie, gel van passievrucht, groenecurryschuim, eidooier-crème, een komkommer-lavas-pastille en quinoa. Daar ligt dan nog een gilardeau-oester bij die op zichzelf ook weer al die elementen meegekregen heeft. Het is een enorme kermis van structuren en tropische smaakjes.

Daarna gaat het beter met grietbot met haringkaviaar, een crème en een meringue van doperwt en lavas, zilte groenten en een kaffirschuim. Mooie vis, goed gebakken, wat zoetigs van de erwt, zilte groenten en een bescheiden tropisch citrusaroma van de kaffir – veel subtieler.

Later vliegt het wel nog een keer volledig uit de bocht met een combinatie van misoschuim, dashi en framboos. Die gaat al beter in de vegetarische variant met gebakken tofu (origineel is met eendenlever en eend) – maar het blijft vergezocht.

Wel leuk is dat het Aziatische thema zich niet beperkt tot de geijkte (Zuid-)oost-Aziatische smaken. Turkije is ook Azië. De gebrande kabeljauw met ayran (zoute karnemelk), bulgur met granaatappel, snijboonsaus en rillette van sucuk (Turkse knoflookworst) is erg slim in elkaar gezet; met de ayran en de worst is een bijzonder mooie zout-zuur balans gevonden. Heel verfrissend.

En dan de wijnen. Ons was beloofd dat ze goed bij de gerechten zouden passen en spannend zouden zijn. Wat betreft dat eerste: eens. Maar het is veel lychee, wilde perzik en tropische citrus, dus spannend: ach. Wel leuk dat er Hongaarse en Libanese wijn in het arrangement zit. En dat er aan de voet van elk glas een klein kaartje met de naam zit.

Eindoordeel

Acht gangen bij Jiu.nu is een hoop geweld, het gaat werkelijk alle kanten op. Het wringt hier en daar, maar we vervelen ons geen seconde. Boven alles kun je zien en proeven dat de chef er veel plezier in heeft en dat maakt het eten leuk.