Freek de Jonge vindt wrijving in Middelland

Stemming

Ter voorbereiding op zijn verkiezingsconference sprak cabaretier Freek de Jonge met bewoners van wijk Middelland.

Op uitnodiging van Nico Haasbroek is Foto Floren van Olden

De uitnodiging kwam van de gepensioneerde journalist Nico Haasbroek, in Rotterdam ook wel bekend als de ‘Middellandman’. In blogs op zijn gelijknamige website beschrijft Haasbroek wat er zoal speelt in de wijk Middelland, het gebied tussen Heemraadssingel, Rochussenstraat, ’s-Gravendijkwal en de Essenburgsingel. Om de wijk leefbaarder te maken, kreeg Middelland ruim drie miljoen euro van de gemeente, te besteden binnen drie jaar. Door een ‘co-creatie’ kunnen bewoners plannen voor de wijk indienen, maar door het grote aantal initiatieven kunnen buurtcommissies maar moeilijk kiezen. Die overvloed aan keuzes, constateert Freek de Jonge, is een actueel probleem. „Shakespeare heeft de enige relevante levenskeuze prachtig verwoord: zijn, of niet zijn”, zegt hij tegen de ruim dertig aanwezigen die deze dinsdagavond naar buurttheater Mooi Weer & Zo zijn gekomen. „Wij mensen kozen helaas niet voor een instinctief leven, maar voor een bewustzijn met miljoenen ideeën en inzichten.”

Na een oproep op de website van De Jonge om met gewone burgers ‘de staat van het land te duiden en de stemming te peilen’, vroeg Haasbroek de theatermaker in West mee te discussiëren over de ’s-Gravendijkwal. Hier zitten een aantal opvangcentra voor daklozen en verslaafden, die ieder zo’n honderd mensen per dag opvangen. Een kleine groep buurtbewoners klaagt hierover steen en been.

Maar de wijk heeft ook goede mogelijkheden. Samen met De Jonge buigen leden van buurtcommissies en gemeenteraadsleden zich deze avond over verkeersveiligheid, onderwijs en zorg. Dennis Lohuis, van Zorgvrijstaat Rotterdam West, ziet op zorggebied een nieuwe rol voor de bewoners. „Wij brengen potentie en behoefte van bewoners bij elkaar”, zegt hij. „Simpele dingen als samen koken, boodschappen voor elkaar doen of klusjes opknappen.” Tevens een goede manier om eenzaamheid in de buurt te signaleren, vult De jonge aan. „Zeker”, beaamt Lohuis. „Nu de overheid haar handen van de zorg aftrekt, nemen mensen zelf initiatief. Wij leveren de vrijwilligers, kosten voor materiaal worden vergoed uit de gemeentepot.

Naast onderwijsinitiatieven en de wens voor meer groen in de wijk, blijkt verkeersveiligheid een hot topic. Enige tijd gaat het gesprek over veiligheidshelmpjes voor kinderen en de wildgroei aan verkeersdrempels. „Ach, het maakt allemaal geen moer uit”, merkt een bewoonster op. „Hier blijft het nog steeds de gewoonte zo hard mogelijk over elk kruispunt te scheuren.” Volgens Erik Hoeflaken zit onveiligheid vooral tussen de oren. „Men beweert dat de wijk onveilig is, zonder hier ooit een stap te hebben gezet. We leven in een klaagmaatschappij waarin van de overheid wordt verwacht onze buurtproblemen op te lossen. Als mensen met elkaar in gesprek gaan en de gemeente weer vertrouwen krijgt in zelfredzaamheid, kan van alles worden opgelost. Het is geen rocket science.”

„Met de veiligheid zit het hier inderdaad wel goed”, grijnst De Jonge. „Ik zag dat met de massagesalon en gokhal op de hoek de misdaad prima is geïntegreerd.” De zaal lacht. Een bewoonster benadrukt dat het niet alleen kommer en kwel is. Er gaat ook al veel goed in Middelland. „Maar dat neem ik niet mee naar huis,” zegt De Jonge. „Ik moet het nu vooral van de wrijving hebben.”