Een Euromast van vijf miljoen euro

Foto ANP / Robin Utrecht

‘De man met de grootste paal van Nederland”, floepte ik er zomaar uit toen ik horecabaas Willem Tieleman feliciteerde met zijn nieuwste aankoop. Om me onmiddellijk weer te verontschuldigen voor deze ordinaire opmerking, want dat was het, en dat meende ik ook af te lezen aan Tielemans gezicht. Zijn vrouw kon er gelukkig wel om lachen, ze had op Facebook hetzelfde willen zeggen over haar echtgenoot, maar had zich – heel chic – nog net weten in te houden.

„Maar”, probeerde ik nog een keer, „het moet toch een lekker gevoel geven als iemand op een verjaardag aan je vraagt wat je zoal doet de laatste tijd en je kunt antwoorden dat je afgelopen week de Euromast nog hebt gekocht?” Willem beweerde dat hij niet van borstklopperij houdt, maar dat hij als geboren Rotterdammer natuurlijk wel trots is op zijn nieuwe bezit. En vooral opgelucht dat het na jarenlange, moeizame onderhandelingen dan toch eindelijk is gelukt.

Tieleman bezit sinds 2003 de exploitatierechten, maar de mast zelf was al die tijd nog in handen van de Amsterdamse vastgoedondernemer Jan-Dirk Paarlberg, in 2010 veroordeeld tot 4,5 jaar gevangenisstraf. Paarlberg had volgens de rechter 17 miljoen euro witgewassen van crimineel Willem Holleeder, die dat geld weer had ‘verdiend’ met het afpersen van Willem Endstra. Dus ik kan me voorstellen dat het voor Tieleman inderdaad een enorme opluchting moet zijn om met dat soort types geen zaken meer te hoeven doen.

Tieleman wil niks kwijt over de geleverde strijd of de prijs die hij ervoor betaald heeft, behalve dat het om een „schappelijk bedrag” ging. Volgens de Rotterdamse grapevine betaalde hij 5 miljoen euro, veel minder dan de 8 miljoen waarvoor de mast vorig jaar eventjes te koop stond. Reden genoeg dus voor een feestje in het restaurant van de vijf-miljoen-euro-mast, waar Tieleman bescheiden de felicitaties in ontvangst nam.

Zelf heb ik een haat-liefdeverhouding met onze beroemde uitkijktoren. Decennialang werd de betonnen wederopbouwpaal ons opgedrongen op ansichtkaarten en tijdschriften als hét icoon van Rotterdam, terwijl wij Rotterdammers het idee hadden inmiddels al veel verder te zijn in onze ontwikkeling als moderne stad. Daarnaast heb ik een onvoorspelbare vorm van hoogtevrees, waardoor ik van tevoren nooit weet of ik ga genieten van het spectaculaire uitzicht of in doodsangst de lift onmiddellijk weer terug naar beneden moet nemen. Maar nu de Euromast (of „Ui-ro-mast”, zoals ik het toenmalig minister Els Borst ooit hoorde uitspreken) eindelijk in Rotterdamse handen is, ga ik proberen de grootste paal van Nederland alsnog te omarmen. En heb op hoop van zegen voor zaterdag alvast een tafeltje (aan het raam!) gereserveerd.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelancejournalist en stadsgids in Rotterdam.