Cultuur

Interview

Interview

Dj Hunee.

Foto Jake Davis

‘Ze doen opgewonden, maar van binnen zijn ze dood’

Interview Dj Hunee

Hij is wars van de commercialisering van de dance, en wil als dj een sfeer creëren waarin mensen zich bloot durven geven. De Duits-Koreaanse dj Hun Choi is een van de meest gevraagde dj’s van dit moment.

In clubs waar ze hem kennen leggen ze vast een tapijtje klaar. Ze weten dat dj Hunee graag zijn Birkenstocks uittrapt. Hij draait met zijn hart, ziel en hele lijf dus het is belangrijk dat hij zich comfortabel voelt. Zoals laatst in De School in Amsterdam, waar hij, terwijl hij subtiel opschakelde van disco via Chicago house naar techno, in negen uur een sfeer creëerde alsof er die avond baby’s zouden worden gemaakt. „Toen heb ik Luc (Mastenbroek, de programmeur) wel gewaarschuwd: schrik niet als ik mijn broek uittrek. Het zijn shorts, geen ondergoed.”

Opvallend nuchter

De Duits-Koreaanse dj Hun Choi (36) is net terug uit Miami en New York en heeft maar een uur geslapen voor zijn dagelijkse yogales om zeven uur. Toch is hij vooral hartelijk als hij bezoek ontvangt in zijn chaotische bovenkamer-studio in de Amsterdamse Westerparkbuurt. Hij praat zacht en zangerig, en schenkt thee met kardemon en gember uit een aardewerken pot tussen kasten vol platen, gedichten over liefde van Bertolt Brecht en Brieven aan Lucilius van Seneca.

Choi draait twee keer tijdens deze editie van Amsterdam Dance Event, een keer in De School op vrijdag en donderdag bij ZeeZout. Maar verder houdt hij het rustig. „Ik kijk ernaar uit om een hapje te eten met vrienden.” Voor een muzikant die vorig jaar de 3voor12 Award voor het beste album van 2015 kreeg en momenteel een van de meestgevraagde dj’s is in Europa, is Hunee opvallend nuchter.

De tekst gaat verder na deze video

Misschien heeft het ermee te maken dat hij pas sinds afgelopen jaar echt de status van headliner heeft op de grote festivalaffiches. Zelf moet hij nog wennen aan dat deel van de dancewereld die in toenemende mate aan commercialisering onderhevig is. Van biermerken die podia inkopen tot telecomproviders met ‘ludieke’ acties – de festivalbezoeker wordt steeds meer aangesproken, en beschouwd, als consument. ADE wijdt er zelfs voor de tweede keer een eigen conferentieprogramma aan – Dance & Brands. Hunee: „Ik kom nog uit een tijdperk waar het delen van muziek centraal stond. Maar als ik tegenwoordig naar aftermovies van festivals kijk, voelt het net alsof ik naar een hypotheekreclame kijk van een grote bank.”

Het verkopen van lifestyle

Niet alleen festivals, ook dj’s worden gesponsord, vaak verpakt als sluikreclame onder het mom van ‘nuttige content’. Hunee: „Je wordt dan gevraagd om thuis platen te gaan luisteren met wat vrienden en dan wordt er een filmpje gemaakt om een bepaald merk te promoten. Ik snap dat niet. Het is alsof een of andere hippe jongen op kantoor ineens heeft bedacht dat Hunee nu ‘cool’ is. Waarom zou ik een merk helpen om meer bier te verkopen of speakers? Het heeft niets te maken met wat ik doe. Het gaat meer over het verkopen van lifestyle dan om de muziek.”

Hoe meer, hoe beter lijkt de teneur. Maar dat is niet hoe het leven werkt

‘Lifestylebranding’ staat haaks op het subversieve aspect van het nachtleven zoals Hunee dat in Berlijn heeft leren kennen. Hij wil geen moraalridder zijn, benadrukt hij, dus laat hij het positief formuleren. „Ik vind dat clubs het over het algemeen veel beter doen.” Hij prijst bijvoorbeeld De School. „Daar zie je geen merken. Je komt in een andere wereld terecht waarin je je niet zo bewust bent van de buitenkant. Dat is waar het in het nachtleven om draait.”

Het oprukken van reclame wijt hij deels aan de omslag in verdienmodel: van album- naar kaartverkoop voor een evenement. „Een festival bezoeken is net zoiets als naar Disneyland gaan. Mensen komen met verschillende redenen: de een wil in de theekopjes, de ander in de wildwaterbaan. Muziek is maar een klein onderdeel van die beleving.”

De tekst gaat verder na deze video

Groeidrift is de tweede verklaring van de groeiende invloed van bedrijven op de dance. „Alleen een leuk feest geven is niet genoeg. De volgende editie moet altijd groter zijn. Hoe meer, hoe beter lijkt de teneur. Maar dat is niet hoe het leven werkt. Het is toch ook niet hoe meer e-mails, hoe beter? Het is beter om een paar e-mails te krijgen die inhoudelijk interessant zijn, dan al die spam. We moeten af van die spammentaliteit.” Op festivals raak je soms bijna overprikkeld zegt Choi. „En dan besef je: ik voel niks. Terwijl je méér zou moeten voelen dan je verwachtte. Je zou moeten worden aangespoord om te ontdekken wat er om je heen gebeurt, in plaats van je zorgen te maken hoe je er beter op de foto’s uitziet.”

Nogmaals: hij wil wel realistisch zijn. „Ik organiseer geen festival dus ik weet niet hoe lastig het is, qua budget. Maar in plaats van ‘ja’ te zeggen tegen een multinational, zou je ook op zoek kunnen gaan naar een brouwer om de hoek.”

Boekenkasten vol vinyl

Bijna was hij afgezwaaid als dj. Twee jaar werkte Choi in Berlijn voordat hij in 2013 naar Los Angeles verhuisde. Eenmaal in Californië neergestreken, werd hij ineens weer veel in Europa geboekt. Negen maanden later besloot hij daarom zijn boekenkasten vol vinyl terug te verhuizen naar Europa, nu naar Amsterdam.

Die beslissing gaf zijn carrière een belangrijke wending. De dag na aankomst kon hij terecht in de studio van San Proper waar hij zijn later bekroonde album Hunch Music afmaakte. Al snel werd hij deel van de Rush Hour-familie, het label waarop zijn debuut in 2015 verscheen. Ook ging hij met Rush Hour-baas Antal draaien, onder meer op Lowlands in 2014. Hun set vol zeldzame Braziliaanse funk, Afrikaanse ritmes en discoclassics in een dampende X-ray-tent bracht hem naamsbekendheid bij het grote publiek. Inmiddels wordt hij ook solo door heel Europa geboekt.

„Misschien vulde ik een leegte hier, het gat van de Asian-looking guy,” grapt Choi. Dan, serieus: „Ik wil graag geloven dat ik word geboekt om mijn muziek. Maar ik zie veel dezelfde namen op festivalposters. Op een gegeven moment stoot je door tot een bepaald clubje dj’s en wil iedereen je hebben. Een obsceen groot deel is ook gewoon dom geluk.”

Dat antwoord zegt meer over zijn bescheidenheid dan over zijn talent. „Moet ik dat zeggen?”, antwoordt hij op de vraag wat een dj goed maakt. Aarzelend: „Een goede dj is een dj die een sfeer weet te creëren waarin mensen zich bloot durven geven. Je wil een gevoel creëren van gedeelde aanwezigheid in het moment.”

Meer is niet beter. We moeten af van die spamneiging

Dat doe je door het publiek de energie te laten voelen die ontstaat als er iets ter plekke wordt gecreëerd, zegt Choi. „Als jij draait alsof je door een playlist scrollt – je drukt op een paar knoppen en neemt een paar poses aan - dan beïnvloedt dat het publiek. Je ziet verveeldheid. Ze doen opgewonden, maar van binnen zijn ze dood. Als je speelt in het moment en je neemt risico’s, qua platenkeuze en hoe je die mixt, dan zie je dat mensen ook meer risico nemen. Dat ze zich vrijer gedragen.”

De tekst gaat verder na deze video

Risico’s nemen als dj, daarmee bedoelt hij conflicterende details die prikkelen: een gladde tegenover een gruizige hihat, bijvoorbeeld, of twee platen die een emotionele tegenkleur geven of elkaar versterken. Het is heel belangrijk dat de volgorde ‘klopt’, zegt Choi. „Vroeger luisterde ik veel oude opnames uit The Saint, een gayclub uit de jaren zeventig in New York. Trage sleazy sets waar lijden en verlangen in zit. Eerst dacht ik: goede muziek. Later ging ik beter luisteren en toen viel me op dat het onderwerp van de platen steeds logisch aansloot. De eerste plaat was ‘ik zag je staan’, de volgende ‘waarom bel je niet terug’, daarna kwam ‘het is geweldig om verliefd te zijn’. Het verhaal klopte. Als het goed is voel je dat als dj zelf ook.”

Choi begint iedere dj-set met hetzelfde intro uit Happiness van The Pointer Sisters. Die uitnodiging aan de danser om zich over te geven is zijn handtekening. „Het is een subtiele manier om te zeggen ‘hier ben ik’ en te breken met wat er daarvoor is gebeurd.” Maar zijn belangrijkste leidraad is de zoektocht naar eerlijkheid in zijn sets. „Daarmee bedoel ik dat je geen plaat draait omdat ‘het werkt’. Dat je niet bang bent om grijs gedraaide platen of juist totaal onbekende platen te draaien. En dat je je uitsluitend richt op wat die plaat met jou doet op dat moment.”

Dj Hunee draait op ADE: 20/10 in ZeeZout en 21/10 in De School in Amsterdam. Inl: amsterdam-dance-event.nl