Recensie

Superheld voor pensionado’s

Tom Hanks is een weerloze professor die oorlogsmonniken en huurmoordenaars verslaat, want puzzelen dat hij kan! ***

Harvardprofessor Robert Langdon heeft al best veel voor de mensheid gedaan. In The Da Vinci Code speurde hij in Londen en Parijs naar het nageslacht van Jezus Christus, op wie celibataire fanatici van het Vaticaan al ruim anderhalf millennium jacht maken. In Angels & Demons behoedde hij datzelfde Vaticaan voor vernietiging door anti-materie, al bleek dat weer een complot van een reactionaire, parachute springende prelaat.

Het moet niet gekker worden, zou je denken. Helaas wordt het dat ook niet in Inferno, de derde Dan Brown-thriller van regisseur Ron Howard en acteur Tom Hanks. De hysterische grandguignol van Angels & Demons was in 2009 een vooruitgang na The Da Vinci Code, die bestond uit twee uur door musea hollen en heel veel praten. Inferno zit daar zo’n beetje tussenin: een beetje uitleggerig, een beetje geschift.

Robert Langdon, vertolkt door de 60-jarige Hanks, is een superheld voor pensionado’s: een weerloze professor die oorlogsmonniken en huurmoordenaars verslaat, want puzzelen dat hij kan! Onder het rennen langs kunst behoudt hij de tegenwoordigheid van geest om eeuwenoude complotten te ontsleutelen.

Ditmaal belandt Langdon met geheugenverlies in een ziekenhuis te Florence. Daar redt de jonge arts Sienna Brooks (Felicity Jones) hem van een nieuwe moordaanslag. Wie wil hem dood hebben? Het heeft iets te maken met een dodelijk virus dat genie Bertrand Zobrist verstopte voordat hij van een toren sprong. Uiteraard heeft deze Zobrist een ingewikkelde speurtocht langs de toeristische trekpleisters van Florence uitgezet. Langdon had die bijna ontcijferd, maar is alles vergeten en mag – vluchtend voor drones, kogels en motordames in zwart leer – opnieuw beginnen.

Lees de reportage van de opnames in Florence: Dan Brown-thrillers voelen verheven

Een leuk gegeven, net als de onheilspellende leidraad in Langdons nieuwe speurtocht: Inferno, de afdeling in de hel uit de Goddelijke Komedie van de Florentijnse dichter Dante. Dat de film desondanks matig boeit, komt wellicht omdat de wendingen gedurfd ingewikkeld zijn, maar Ron Howard de laatste, opmerkelijke wending van Dan Brown niet aandurfde. Die had van deze film meer gemaakt dan een chique apocalyptische thriller uit de Hollywoodfabriek, voortgestuwd door belegen Hitchcocktrucs als geheugenverlies, de femme fatale en de tikkende tijdbom.