Poppen met kleine en complexe emoties

Ma vie de Courgette klinkt als reuze ongeschikt voor kinderen. Maar dat maakt hem juist zo perfect. *****

Eigenlijk is het helemaal niet zo aardig van de moeder van Courgette, dat zij haar zoon zo noemt. Hij heet namelijk Icare. Zijn vader is al heel lang geleden weggevlogen. Courgette denkt aan hem als hij zijn vlieger oplaat. Superman staat op de ene kant, op de andere heeft hij een kip getekend, omdat zijn vader zo van ‘chicks’ hield. Het zijn maar een paar van de gelaagde beelden, een klein voorbeeld van de associatierijkdom die stop motion poppenanimatie Ma vie de Courgette zo bijzonder, grillig, eigenzinnig maken.

Alles wat je over de film wilt zeggen - hoe subversief hij is, hoe hij geen onderwerp spaart, hoe bitter de avonturen van Courgette verlopen als hij na de plotselinge dood van zijn alcoholistische moeder in een weeshuis belandt - klinkt als reuze ongeschikt voor kinderen. Maar dat maakt hem juist zo perfect: omdat hij niet vergeten is hoe absoluut en bedreigend de wereld voor kinderen over kan komen, en hoe beangstigend en wonderschoon hun fantasieën en gevoelens kunnen zijn.

Lees ook het interview met scenarist Céline Sciamma: Geen taboe op kindergevoelens

Hoe zelfs een rotnaam als Courgette een dierbaar bezit wordt als die het enige is wat je nog van je moeder hebt. Eindelijk weer eens een film die kinderen echt serieus neemt, in de beste Franse tradities van Jean Vigo’s Zéro de conduite of Truffauts Les 400 cents coups. Je kunt het een droevig sprookje noemen, of een hoopvol sociaal drama, in ieder geval zijn de poppen met hun kleine emoties complexer en echter dan menig filmpersonage.