Met Marijke..

Lisa Vos belt met Marijke Weisglas (64), die voor haar jarenlange vrijwilligerswerk een lintje aanvroeg. Zelf.

Waarom wilt u zo graag dat lintje?

„Het lijkt me gewoon kicken om er eentje te hebben. Ik meen het serieus, maar er zit ook een knipoog achter. Met mijn blue jeans en All Stars ben ik namelijk niet het prototype dat een lintje krijgt.”

Was er niemand in uw omgeving bereid u aan te melden voor deze onderscheiding?

„Ik had best iemand kunnen vragen hoor, maar ik hou niet van dat gebedel. Dat vind ik nou onbescheiden. Voor jezelf een lintje aanvragen niet.”

Is het idee niet dat je iemand in het zonnetje zet?

„Ik vind dat bevoogding en regentesk. Je moet je maar net in een omgeving begeven die met lintjes bekend is. Anno 2016 eist de overheid heel veel zelfstandigheid. Je moet alles zelf doen. Waarom dan niet je lintje regelen?”

Mag je überhaupt wel zelf je lintje aanvragen?

„Theoretisch zou het kunnen, maar vanuit de gemeente en Kanselarij was er geen enkele medewerking, eerder tegenwerking.”

Dus u krijgt hem niet?

„Ik heb al te horen gekregen dat mijn verzoek zo goed als zeker wordt afgewezen.”

Schaamt u zich niet?

„Schamen niet, maar ik heb het wel geheim gehouden tot het moment dat het naar buiten kwam. Het liefst had ik een lintje in stilte gekregen.”

Niet gelukt. Het wordt breed uitgemeten.

„Als ik was afgewezen op inhoudelijke gronden, was ik daar oké mee. Dit was niet het geval, dus ben ik naar de media gestapt. Aanvankelijk was het niet mijn idee om een eenvrouws-actiegroep te starten. Ik wilde gewoon het lintje hebben. ”

Wat voor reacties heeft u gekregen?

„Geen ‘heb je haar weer’ en ‘jezus, heb je niets anders te doen’. Mensen vinden het goed dat ik het systeem aankaart.”