Recensie

Knarsende, knoestige Seasick Steve brengt tere kruisbestuiving

Seasick Steve speelt rudimentaire bluessongs op een knarsend klinkende gitaar, met een stampend been en vocale jammerkreten. Maar tegenwoordig zingt hij ook kalme nummers.

De Amerikaanse zanger Seasick Steve opende gisteravond zijn concert met een herinnering aan de moord op Bobby Kennedy, in 1968. Die schok, zei hij, had hem voortaan elke politieke belangstelling ontnomen. Vervolgens zong hij een prachtig ingetogen versie van het herdenkingslied ‘Abraham, Martin & John’.

Het bleek de opmaat voor een afwisselend optreden. De 75-jarige Seasick Steve verwierf zich rond 2008 een aanhang met rudimentaire bluessongs gespeeld op een knarsend klinkende gitaar, bij concerten ondersteund door een stampend been en vocale jammerkreten. Maar er is iets veranderd, bleek gisteravond.


Zoals te horen op het nieuwste album, Keepin’ The Horse Between Me and the Ground, zingt Seasick Steve tegenwoordig ook kalme nummers. In ‘Shipwreck Love’ bijvoorbeeld, laat de hikkende bluesman zich plots kennen als een kwetsbare zanger die voorzichtig rondtast op zoek naar liefde. Ook gisteravond werd zijn getokkel onderstreept door het navrante vioolspel. Naast de violiste en drummer was er gisteravond, als verrassing, ook Torre Florim van De Staat, die in een loeiende finale de rol van stersolist kreeg.

De wisseling tussen de knoestige en de akoestische nummers liep niet soepel. Seasick Steve nam tijd voor de overgangen. Zo duurde het even voordat hij de zaal in zijn greep kreeg. Maar langzamerhand ontstond er een bijzondere kruisbestuiving: de bluessongs, zoals ‘Walkin’ Blues’, werden feller, waardoor de tere nummers (‘Lonely Road’) des te teerder leken.