Recensie

Beetje extra sterrenstof op de nieuwe Green Day

Green Day blijft de revolutie prediken, in holle frasen, maar ze blijven een popfenomeen. Spannender is Bart Wirtz met zijn met elektronica doorspekte jazz-avontuur.

We leven in harde tijden en er is een revolutie nodig die via de radio uitgevochten gaat worden, zingt Billie Joe Armstrong. De zanger van Green Day bedoelt het ongetwijfeld goed, maar het is de verwrongen retoriek van een popmiljonair. Op Green Days twaalfde album Revolution Radio draait het onverminderd om ‘outlaws’ die ‘forever young’ hun rebelse geest uitdragen. Ondanks die holle frasen blijft Green Day een superieur popfenomeen in The Who-achtige rocksongs die meestal zacht beginnen en exploderen in monumentale gitaarbouwsels met memorabele zanglijnen. Het klinkt allemaal overbekend, maar de glamrockinvloeden van ‘Say Goodbye’ en ‘Bouncing Off The Wall’ en de razendsnelle punkpop van ‘Bang Bang’ voegen er net weer dat beetje sterrenstof aan toe om uit te zien naar hun Ziggodome-show op 31 januari.