Recensie

Wondermooi acteerwerk in even klassieke als actuele Bint

Tijn Docter als meneer De Bree verbeeldt de innerlijke tweestrijd van de man fenomenaal. Ook de jonge acteurs die de leerlingen spelen verdienen een groot compliment.

Scènefoto uit Bint. Foto Ben van Duin

Oei, wat stoffig, denk ik voor de pauze nog. Aan de strakke, inmiddels oubollige taal van Bordewijk is weinig bewerkt, het spel is vet, soms slapstick, en de personages maken net te weinig boeiende ontwikkelingen door. Maar na de pauze wordt die vorm juist een kracht, wanneer het systeem scheuren begint te vertonen.

Ger Thijs bewerkte en regisseerde de dystopische roman Bint (1934) van Ferdinand Bordewijk voor de bühne. Meneer De Bree solliciteert als tijdelijke docent op een school waar een ijzeren tucht heerst onder schoolhoofd Bint. De Bree is onder de indruk van het regime en probeert de leerlingen met harde hand te temmen.

Brandend actueel

Hij ziet echter ook de negatieve tegenhangers van het systeem: allemaal eenheidsworst en een totale afwijzing van andere opvattingen. Met deze roman wilde Bordewijk vermoedelijk waarschuwen voor het destijds oprukkende fascisme. Vandaag de dag klinkt de roep om tucht in de samenleving ook luid. Dat maakt dit stuk, hoe klassiek ook geregisseerd, vandaag weer brandend actueel.

Tijn Docter als meneer De Bree verbeeldt de innerlijke tweestrijd van de man fenomenaal. In fracties van seconden zie je hem zijn zinnen inslikken, of op de grens balanceren tussen bevelen en janken. Als de klas een lied voor hem zingt, is de mengeling van ontroering en zelfbeheersing op zijn gezicht van een grote schoonheid. Wondermooi acteerwerk. En de jonge acteurs die de leerlingen spelen verdienen een groot compliment voor hun mooie spel en gevoel voor timing.