Recensie

Sympathiek maar braaf verhaal over wreedheid van de natuur

‘Uilenbal’ is een wel heel politiek correcte film over vier kinderen, die leren hoe onverbiddelijk de natuur kan zijn. ***

©

Na Briefgeheim (2010) en Het leven volgens Nino (2014) is Uilenbal de derde film van Simone van Dusseldorp die Cinekid opent, het jarige festival voor kinder- en jeugdfilms en nieuwe media waar zij gast van het jaar is. Het is een film die je kunt kenschetsen als sympathiek en leerzaam maar ook als uiterst braaf en wel heel politiek correct.

Vier uiteenlopende kinderen, onder wie een net verhuisd Marokkaans meisje, een natuurfreak in een rolstoel en een sociaal onhandig jongetje, leren tijdens een spannend schoolkamp in een bos dat de wreedheid van de natuur bij het leven hoort en dat ze ondanks verschillen in achtergrond en temperament heus wel vrienden kunnen zijn.


Net als Van Dusseldorps Kikkerdril bevat Uilenbal, voor kinderen vanaf 5 jaar, speciaal gecomponeerde liedjes. Die klinken nogal knullig maar misschien is dat gezeur van een volwassene en vindt de doelgroep het prachtig.

Uilenbal werd opgenomen in het door Staatsbosbeheer beheerde natuurgebied bij de duinen van Schoorl, een prachtige maar onverbiddelijke omgeving. Zo lust een hongerige uil best een muisje, ook al is die van Meral. Wel gek dat het viertal hun regenkleding zomaar in het bos achterlaat, daar zal Staatsbosbeheer dan weer niet zo blij mee zijn geweest.