Recensie

Neurotische trollen in opzwepend kleurfestijn

De trollen van ‘Trolls’ zijn aanstekelijk opgewekt. Meestal erg leuk maar soms ook een beetje vermoeiend. ****

©

De ‘good luck trolls’ die de Deense houtsnijder Thomas Dam in 1959 verzon, vormen de basis voor de animatiefilm Trolls. In de jaren zestig en zeventig waren de kleurige trollen geliefd speelgoed, een populariteit die DreamWorks graag wil reanimeren: het bedrijf kocht de rechten en heeft grootse plannen; denk aan merchandise en sequels en prequels.

De opgewektheid van de trollen werkt aanstekelijk, al zit er een neurotisch kantje aan. Om het uur moeten ze elkaar verplicht knuffelen en om de haverklap barsten ze in zang en dans uit. Het liefst discoliedjes maar ook True Colors van Cyndi Lauper of Justin Timberlake, die de soundtrack samenstelde en een stem insprak.


De kleurloze Bergens, schepsels met scheve tandjes, zijn van nature pessimistisch. Eén keer per jaar eten ze trollen en dan zijn ze eventjes gelukkig. Maar de trollen zijn een schaars goed sinds ze wegtrokken.

In Trolls mengen jarenzestigpsychedelica en jarenzeventigdisco zich tot één opzwepend kleurenfestijn. Meestal erg leuk maar soms ook een beetje vermoeiend. En waarom móét iedereen gelukkig zijn? Eén somberman mag toch wel?