Recensie

Iedereen bespioneert elkaar in luxehotel aan Duitse kust

‘Le confessioni’ is een ondubbelzinnige satire op de financiële wereld, een in zichzelf gekeerde geheime sekte. ****

©

Toni Servillo is niet alleen de favoriete acteur van Paolo Sorrentino – denk La grande bellezza – maar ook van schrijver en filmmaker Roberto Andò. Drie jaar geleden speelde hij een tweeling in de schizofrene politieke satire Viva la libertà!

In Andò’s nieuwste film Le confessioni – een dubbelzinnige titel die zowel op het meervoud van biecht of bekentenis slaat als iets van (kerk)genootschap kan betekenen – is hij een priester die bij een geheime vergadering van de G8 in een Duitse kustplaats wordt geroepen, omdat de directeur van het IMF (Daniel Auteuil) iets op zijn lever heeft. Als die de volgende ochtend dood wordt aangetroffen is hij de voornaamste getuige en verdachte.

Met z’n setting in een luxehotel buiten seizoen en gezelschap van usual suspects lijkt zich eerst een ouderwets lekkere Agatha Christie-achtige whodunnit te ontrollen. Maar Andò heeft meer in petto. Zijn film is soms mild-surrealistisch, dan weer licht-kluchterig of bijna campy (met ironische bijrollen voor Connie Nielsen en Johan Heldenbergh als respectievelijk J.K. Rowling-achtige schrijfster en Bono-rockster). Maar altijd zo dat het scenario nog een plot of rookgordijn achter de hand heeft.

De satire op de financiële wereld, een in zichzelf gekeerde geheime sekte, is ondubbelzinnig. Maar daar gaat het dan ook niet echt om. Er ontstaat ook iets griezeligs door de langzaam bewegende en rondcirkelende camera, als een prooi om zijn slachtoffers, en de spiegelende en symmetrische beelden die de personages verdubbelen en al die mensen die elkaar maar bespioneren. Je krijgt voortdurend het gevoel iets te missen, in de verkeerde nachtmerrie te zitten. En het onderbewuste wordt nog verder geprikkeld door vogel- en watersymboliek, die voor hetzelfde geld helemaal niets betekent.

Dat dit spel met schijn en wezen geen traditionele plothonger voedt, moge duidelijk zijn. De ondraaglijke lichtheid van de film zoekt naar een romaneske duiding van waarheid en waarde.