Column

Gekkeclownsziekte

Flessenpost uit de VS

Schrijfster Pia de Jong is met haar gezin verhuisd van Amsterdam naar Princeton, in de VS. Ze bericht wekelijks over wat haar daar opvalt.

Illustratie Eliane Gerrits

Amerika wordt overspoeld door gekke clowns. Opeens verschijnen ze overal met hun witte gezicht en rode mond en neus. Kinderen zijn er doodsbang voor en steken elkaar aan.

Nu heb ik clowns met hun opgeschilderde namaakgrijns altijd eng gevonden. Ik zag ooit per ongeluk een filmscène waarin een man vermoord wordt door hem in zijn slaap als een clown te schminken. Hij krijgt een hartaanval als hij ’s ochtends in de spiegel kijkt en een clownskop ziet. Iedere ochtend houd ik even mijn adem in.

Maar clowns trekken ook aan, omdat we nu eenmaal met onze angsten in het reine moeten komen. Net zoals enge sprookjes vol heksen en draken, die altijd opnieuw verteld moeten worden.

Dat Halloween voor de deur staat, maakt het allemaal nog verwarrender. Aan het eind van deze maand verkleden alle kinderen zich, bij voorkeur als iets griezeligs. Tot nu toe was het vooral schattig, zo’n clowntje van een jaar of zes die „trick or treat” roept en zonder een antwoord af te wachten een greep in de snoepzak doet. Maar onschuldig is het allang niet meer.

Onze dochter begon er als eerste over: „Mam, er is een bericht verstuurd naar mijn school dat vrijdag Dexter de Clown komt. Hij zegt dat er doden gaan vallen. Er staat een heel enge clownskop bij het bericht.”

Pardon? Princeton High School, en vele andere scholen door het hele land, hebben net vier jaar vol doodsbedreigingen achter de rug. Telefonische berichten dat er ergens in een lokaal een bom ligt. Zo gemakkelijk te doen, maar de politie moet elke keer in vol ornaat uitrukken, waarbij de kinderen onder de tafel moeten gaan zitten of buiten in de kou moeten wachten totdat elke hoek van de school is uitgeplozen.

De clownsgekte is inmiddels viraal gegaan over heel Amerika. Kinderen die voor de grap een enge clown nadeden zijn door de politie opgepakt. Een tiener is doodgeslagen door een persoon met een clownsmasker. Elke dag verschijnen er berichten over ontvoeringen door clowns. Het fenomeen is ongrijpbaar en daarom zo griezelig.

Ook de echte clowns zijn bang trouwens, bang voor hun beroep. Hoe kunnen ze in deze angstige atmosfeer nog kinderen aan het lachen maken of vliegensvlug ballonfiguren vouwen? Gefrustreerd door alle negatieve pers hebben ze zich georganiseerd tot de beweging #ClownLivesMatter. In Arizona gaan ze binnenkort zelfs de straat op, in een optocht die moet bewijzen dat clowns vreedzame medeburgers zijn en geen enge psychokillers. Mijn dochter griezelde alleen al bij de gedachte: niet één creepy clown, maar een hele optocht van die engerds!

Psychologen putten zich uit in verklaringen voor deze massahysterie. De clown is een bedrieger die met zijn honende lach kan wegkomen met de ergste dingen. Denk aan Jack Nicholsons indringende vertolking van de Joker in de Batman-film, waar hij al lachend en dansend de stad terroriseert.

Amerikanen leven deze dagen ook op de toppen van hun zenuwen. Of het toeval is weet ik niet, maar Donald Trump wordt al een jaar lang door de New York Daily News als een clown op de cover gezet. Dag na dag staat hij daar, met een enge grijns, rode neus, oranje haar en koppen als: Clown Runs For Prez, Dead Clown Walking, Insane Clown Posse, This Isn’t A Joke Any More.

De gekkeclownsziekte is overal om ons heen.