,,Er groeit iets’’

Voorafgaand aan Nederland - Frankrijk liet de NOS beelden zien van een duel tussen dezelfde landen uit het Europees kampioenschap van 2008. Dat hadden ze nou niet moeten doen, als Nederlands voetballiefhebber mag je best een beetje ontzien worden. Nederland won toen met 4-1 dankzij Robben, Van Persie en Sneijder, spelers van wereldklasse in de bloei van hun talent.

Dan is het toch even behelpen met Wijnaldum, Pröpper, Promes en al die anderen, hoe goed ze ook hun best deden. Ze hadden alleen de pech dat de Fransen nu bijna net zo goed zijn als de Nederlanders in 2008. Met wat geluk en een betere scheidsrechter had Nederland desondanks toch nog gelijk kunnen spelen, maar zoals bekend – het is bijna een natuurwet - hebben mindere talenten altijd meer pech dan grotere talenten.

„Er groeit iets”, zei bondscoach Blind na afloop. Dat is ook zo, en zelfs meer dan ik verwacht had na het gelijkspel tegen het povere Zweden. Er werd tegen Wit -Rusland en ook tegen Frankrijk bij vlagen goed gespeeld, in ieder geval zo goed dat een kwalificatie voor het WK mogelijk moet zijn, zeker nu Wit-Rusland nog te zwak blijkt om thuis van Luxemburg te winnen. Maar dán? Zullen we op dat WK kunnen meekomen?

Daar ben ik somberder over.

Ik zie nog geen nieuwe Robben, Van Persie of Sneijder.

Integendeel, het lijkt wel alsof onze jonge talenten na een veelbelovend poosje krakend tot stilstand komen. Wat hadden we niet verwacht van de Ajax-talenten Bazoer, Riedewald, Tete, El Ghazi en Veltman? Coach Bosz heeft de meesten op de bank gezet. Ook Depay en Klaassen zijn nog niet de grote voetballers die ons voorspeld zijn. De enige twee jonge spelers die het goed doen, zijn spits Vincent Janssen en rechtsback Rick Karsdorp, die aanvallend meer initiatief toont dan ik ooit van zijn Ajax-voorgangers heb gezien.

Waaraan ontbreekt het?

Ruud Gullit kwam het gisteravond met zijn legendarische monterheid in Pauw uitleggen. Hij schijnt er ook een boek over geschreven te hebben, maar wees voorzichtig met voetbalboeken van grote spelers – hun ego is meestal te groot voor hun ghostwriter, die zich zuchtend naar de nukken van zijn opdrachtgever schikt. Daarom was het voor de voetbalgeschiedschrijving een ramp dat Johan Cruijff net lang genoeg bleef leven om zijn autobiografie te verpesten. Voetbalboeken kunnen beter geschreven worden door tweederangs voetballers, die niets te verliezen hebben na een leven van drugs en drank.

Gullit liet zien waar het aan schort in het Nederlandse topvoetbal. ,,We blijven hangen in een patroontje, je moet spelers hebben die iets anders verzinnen.’’ Een kwestie van individuele klasse. Gullit heeft een zoon van vijftien die ook voetbalt en daarom ziet hij als vader-langs-de-lijn wat er fout gaat. ,,De individuele klasse wordt ze afgeleerd.’’ En het spelen op kunstgras vond hij de doodsteek, omdat dat elders in Europa niet gebeurt.

Het was, hoe vrolijk ook verteld, een somber verhaal. Nederland kwam eruit tevoorschijn als een land waar alles zozeer wordt geüniformeerd dat de individuele kwaliteiten worden gesmoord. Blijven die Ajax-talenten daarom hangen? En is dat de reden waarom we voor kunstgras kiezen: lekker goedkoop, want „een vloerbedekking voor de rest van je leven”?

We zullen zien. Nu eerst een vervanger voor Bruma vinden.