Recensie

Afscheid Mafaalani toont engagement maar mist kracht

De voorstelling moduleert van woord via muziek naar beeld. Het is alsof ‘All Inclusive’ uit handen van de regie is geglipt.

Scènefoto uit "All Inclusive" Foto Reyer Boxem

Erbarmelijkheid: dat is het mooiste woord uit de voorstelling All Inclusive door het Noord Nederlands Toneel. Empathie jegens vluchtelingen, om nauwkeuriger te zijn.

Met deze voorstelling nemen regisseur Ola Mafaalani en het artistieke team na acht jaar afscheid van het gezelschap. De thematiek ligt haar na aan het hart, zoals ze vorig jaar indrukwekkend beklemtoonde in haar rede De Staat van het Theater aan de vooravond van het Theaterfestival.

Nu is de kracht echter weg en mist de toeschouwer een rigide regie. All Inclusive is gemaakt door de vaste spelersgroep van het NNT. Eerst is een morsige kroeg plek van samenkomst waar de klandizie zich te buiten gaat in zowel xenofobe als begripsvolle uitingen. De scène herhaalt zich enkele keren, om te accentueren dat iedereen vastgeroest is.

Vervolgens opent zich het toneel op wonderbaarlijke wijze en zien we een weidse Hollandse wolkenlucht: woorden klinken niet meer en in stil spel dolen de personages rond, begeleid door wondermooie, ragfijne muziek van trompettist Eef van Breen.

Aan het slot daalt een reusachtige baby van lichtgevend gaas uit de nok omlaag, als een teken van hoop en toekomst. De voorstelling moduleert van woord via muziek naar beeld. Elke acteur heeft zijn eigen inbreng. Het is alsof All Inclusive uit handen van de regie is geglipt. Hoeveel engagement Ola Mafaalani ook toont, het werkt niet. Haar afscheid mist vormkracht, iets waarin ze al die eerdere jaren zo voorbeeldig uitmuntte.