Vrouwvriendelijk

fritsabrahams0

Merkwaardig. Het woord dat in de aanloop naar het tweede tv-debat tussen Clinton en Trump het meest was gebruikt, ontbrak in het debat zelf: „Pussy.” Trump had geen enkele behoefte het te herhalen, Clinton vermeed het omdat haar man evenmin brandschoon is bij dit onderwerp.

„Grab them by the pussy”, zei Trump over aantrekkelijke vrouwen. Het is de enige zin waarmee hij onsterfelijk zal worden in de politieke geschiedenis. Half Amerika sprak er schande van, tot in de Republikeinse Partij aan toe, en Trump reageerde op karakteristieke wijze. Hij mompelde wat over ‘kleedkamerpraat’ en ging over tot de demagogische tegenaanval, zijn voornaamste wapen.

Hij begon daar al kort vóór het debat mee. Toen gaf hij een persconferentie met drie vrouwen die beweren door Bill Clinton misbruikt te zijn: Kathleen Willey, Juanita Broaddrick en Paula Jones. Er zat een vierde vrouw bij, Kathy Shelton, als 12-jarige verkracht door een man die verdedigd werd door de jonge advocaat Hillary Clinton. Hillary deed dat zó knap dat de dader er met een jaar gevangenis vanaf kwam – in plaats van levenslang. Later heeft ze in een interview nogal lacherig op deze zaak teruggekeken. Shelton heeft het Hillary nooit vergeven en neemt nu wraak.

Zo ontstond de bizarre situatie dat de man die er ooit prat op ging mooie vrouwen zonder toestemming in het kruis te grijpen, zich nu opwierp als hun belangenbehartiger. Hij deed dat ook in het tv-debat en maakte het Hillary daarmee moeilijk. Hoe moest ze op al die aantijgingen reageren?

Ze besloot ze te negeren met een verwijzing naar een uitspraak van Michelle Obama: „When they go low, we go high.” Ze zag daarmee af van een feitelijke verdediging van haar man – tegen wie niets bewezen is – en van zichzelf.

Het was een begrijpelijke keus, maar het onvermijdelijke gevolg was dat Trump daardoor de aandacht van zijn seksuele snoeverij kon afleiden. Het was voor hem ook een aanmoediging om zijn aanvallen te verscherpen. Hij greep het initiatief en zette Hillary klem met aanvallen op het buitenlandbeleid en het binnenlandse verval.

Toch werd hij daarmee voor mij nog geen winnaar van het debat. Daarvoor beging hij ook nu weer te veel belachelijke enormiteiten. Hillary die naar de gevangenis moet als hij president wordt, zijn onenigheid met zijn vicepresident, de rechtvaardiging van zijn belastingontduiking met de verwijzing naar Hillary’s vrienden die hetzelfde zouden doen.

Dan was er zijn gedrag op het podium. Hij onderbrak Hillary niet alleen voortdurend, hij probeerde haar ook uit haar evenwicht te brengen door dicht achter haar te gaan staan of door haar zijn rug toe te keren. Ook intimideerde hij de twee presentatoren met kinderachtig geklaag over partijdigheid: „Het is een tegen drie.”

Ik vermoed dat die kijkers die zo´n debat meer op de vorm dan op de inhoud beoordelen, zich daar zeer aan hebben geërgerd. Wat ’n nare man toch, hoor ik ze verzuchten.

Van Hillary had ik meer verwacht. Ze speelde op safe, ze streefde niet naar een overwinning, een gelijkspel vond ze voldoende. In het vliegtuig naar huis zei ze tegen journalisten dat ze versteld had gestaan van die ‘lawine van onwaarheden’ (‘falsehoods’) die Trump over haar had uitgestort. Was ze vergeten dat daarin juist zijn kracht ligt?