Column

Een thuis- en een uitwedstrijd voor lijsttrekker Rutte op tv

Na de aftrap van de VVD-campagne verscheen Mark Rutte in twee programma’s: een waar hij zich als een vis in het water voelt en een waar hard gewerkt moet worden om gemak te suggereren.

Mark Rutte luistert naar Chopin in 'Podium Wittteman' (NTR).

Volgens de agenda van de campagneleiding had afgelopen weekend in het teken moeten staan van de lancering van het VVD-programma en van lijsttrekker Mark Rutte. Daar waren ook afspraken met de media over gemaakt.

Kleine stoorzender vormde de beslissing van vice-premier Lodewijk Asscher (PvdA) om juist nu te laten doorschemeren dat hij zich toch kandidaat gaat stellen voor de lijsttrekkersverkiezing, als uitdager van Diederik Samsom. En ook het tweede debat Clinton-Trump eiste enige aandacht op.

Wat resteerde waren twee verschijningen van Rutte in praatprogramma’s: een waar hij zich als een vis in het water voelt en een waar hard gewerkt moet worden om dat gemak te suggereren. Bij RTL Late Night weet je immers maar nooit met wie je aan tafel komt te zitten. Het waren onder meer de finalisten van Dance Dance Dance (RTL4), zodat de minister-president met enige opluchting constateerde dat er op dat gebied niets van hem te verwachten viel, wegens de grif toegegeven afwezigheid van ieder ritmegevoel.

Verder kon hij de ingeoefende boodschap in gewonemensentaal kwijt: we hebben met z’n zeventien miljoen een tocht door de woestijn achter de rug, nu wordt het tijd de lastenverlichtingen uit te delen.

Tekst gaat verder onder de video

Ten slotte was er de vraag naar een campagnelied. Na enkele minder geslaagde suggesties van Gerard Ekdom opperde Rutte Are You With Me van Lost Frequencies, de remix door een Belgische DJ met een akoestische gitaar en een lekkere hitsound, helemaal van deze tijd en niks bijzonders. Die zal het dus wel worden, als anthem van het zwijgende midden.

De vragen aan de premier bij Podium Witteman (VARA) leken overzichtelijker, voor een liefhebber van klassieke muziek. Rutte had weer eens een favoriet stuk mogen aanwijzen (sonate in a klein van Scarlatti) en vertelde onbekommerd over zijn muzikale hobby.

Zoals elke spindoctor weet, ligt dan juist de overmoed op de loer. Het begon al met het spontaan noemen van „de Amerikaanse bariton Paul Robinson”, terwijl hij doelde op de extreem diepe bas Paul Robeson. Paul Witteman liet hem bungelen. Maar het kon nog erger.

Naar oud gebruik op NPO Radio4 werden de minister-president drie versies van hetzelfde stuk voorgelegd, als een soort test: wie is het, waarin verschilt het en wat is de beste uitvoering van de treurmars van Chopin.

De eerste kon Rutte meteen thuisbrengen: dat was hijzelf, een nooit eerder gebruikte opname van de NOS, in 2006 in New York. Hmm, Witteman antwoordde dat hij wel van een beetje zelfvertrouwen houdt, maar dat daar grenzen aan zitten. Het was Vladimir Horowitz.

„Bijna goed!”. lachte Rutte zijn blunder soepel weg. De tweede had hij goed (Arthur Rubinstein), maar de derde was lastiger: het klonk oud, een beetje onbeholpen, misschien een heel vroege opname uit het begin van de 20ste eeuw. Weer bijna goed: dat was de geheime Rutte-tape uit het NOS-archief.