Recensie

Princess Nokia rapt strak, woedend en vloeiend

Princess Nokia is een echte ‘Jenny from the Block’ en ze laat niet met zich sollen. Haar energie werkt aanstekelijk maar haar boodschap rijkt dieper.

Still uit de clip van 'Tomboy'

Al na drie nummers legt Princess Nokia, geboren Destiny Frasqueri (24) in de Bronx, het optreden stil. Teveel feedback, te weinig eigen volume. „Mensen hebben hier ‘fucking’ geld betaald om me te horen spelen en ze horen niets!”

Gejuich. Het is meteen duidelijk: hier staat de echte ‘Jenny from the Block’ en ze laat niet met zich sollen. Drie strofen onderweg in openingsnummer ‘Tomboy’ gooit ze zichzelf al in het snorren- en neusbellengeweld om te gaan crowdsurfen.

Wie voor 1992 geboren is, de titel van het debuutalbum van de Cubaans-Amerikaanse rapper, lijkt zo ongeveer bejaard. Vijf aanbiedingen voor een platendeal wees de internetsensatie af, omdat ze haar debuut liever zelf uitbracht. Het is een nostalgisch hip hop-album vol jaren negentig referenties als The Simpsons en Oochie Walley dat ze met veel vuur brengt. Zelf zou ze het jonge zusje van Chilly uit TLC kunnen zijn.

Ze rapt, zonder buiten adem te raken, woedend, vloeiend, strak en met perfecte timing. Het is met name haar energie die aanstekelijk werkt maar haar boodschap rijkt dieper: over de noodzaak van zwarte vrouwelijke rolmodellen buiten M.I.A. en Santigold, over de lastige opgave jezelf te accepteren in plaats van af te kraken als jonge zwarte vrouw. Ze eert haar Afrikaanse wortels terwijl ze tijdens ‘Brujas’ in he Spaans rapt en op Yoruba-wijze danst. Hier staat een feminist met een boodschap.