Recensie

…vooral niet met je ex

©

Wie kent haar nog? Carrie Bradshaw (Sarah Jessica Parker) uit Sex and the City en haar gedoe met Mr. Big, de man met bindingsangst die haar keer op keer in de steek liet, maar naar wie ze bleef hunkeren. Nu, achttien jaar later, is Sarah Jessica Parker terug. Dit keer niet als hippe columniste die in een piepklein appartement in hartje Manhattan woont, maar als bijna vijftiger in een duur huis in het rustieke Westchester County (ten noorden van New York City) met echtgenoot en twee tienerkinderen.

Tevreden is deze Frances niet. Integendeel. Ze zou liever een kunstgalerie openen en haar leven opnieuw beginnen met de narcistische professor Julian met wie ze een affaire heeft. In de nieuwe HBO-comedy Divorce (niet te verwarren met de Nederlandse serie) is het dit keer Parker die zich niet meer wil binden. Ze zit in een midlifecrisis en is totaal uitgekeken op echtgenoot Robert (Thomas Haden Church) die ondanks zijn imposante voorkomen, burgerlijk en voorspelbaar is – met name als het gaat om zijn peristaltische bewegingen die op voorspelbare tijden plaatsvinden – en bovendien een flinke houthakkerssnor heeft waar Frances van walgt.

Genoeg ingrediënten voor een echtscheiding. En dat is dan ook waar deze tiendelige HBO-serie – een bedenksel van Sharon Horgan, die al eerder succes boekte met de Britse comedyserie Catastrophe – vanaf het begin op aanstuurt. In de eerste aflevering bevinden Robert en Frances zich op het vijftigste verjaardagsfeest van hun vriendin Diane. Een explosieve ruzie tussen de jarige en haar echtgenoot – waarbij Diane met een pistool zwaait en een kogel bijna het hoofd van Robert doorboort – vormt de aanleiding voor Frances om de stekker uit het huwelijk te trekken. „Ik wil mijn leven redden nu ik er nog om geef”, is de korte verklaring die ze geeft. De verblufte Robert denkt nog even de aangekondigde breuk te kunnen herstellen door zijn gezicht tussen de benen van Frances te duwen, maar helaas, the damage is done. Al helemaal als Robert er even later achter komt dat Frances hem heeft bedonderd.

En dan gaat het rap: relatietherapie, bemiddeling, advocaten, het komt allemaal langs en grote fouten worden gemaakt. Willen weten hoe vaak ze het met ‘that asshole with his french penis’ heeft gedaan, bijvoorbeeld. En de kinderen tijdens een gezellig etentje in een restaurant vertellen dat je uit elkaar gaat? Mmm…

Divorce is geslaagd in zoverre dat het op een grappige en ontroerende manier de onttakeling van een voorheen innige relatie toont met de daarbij gepaarde verwarring: blijf je, door de kinderen, familie of niet? Kan je nog gedeelde herinneringen ophalen, of is dat te pijnlijk? Wordt Kerstmis nog samen gevierd?

Wat dat betreft zijn Robert en Frances ineens gedwongen naar elkaar te luisteren en dwingt de echtscheiding hun tot emotionele volwassenheid. Daarmee gaat deze serie, ondanks alle destructie, ook over groei. Een relatie is nooit af, zelfs als je niet meer samen bent. Helaas is Divorce niet zo dwars en revolutionair als destijds Sex and the City of het huidige Girls, Looking (beide HBO) of Easy (Netflix). Maar dit is dan ook geen hipsterserie voor wijsneuzerige twintigers en dertigers maar een serie voor veertigers en vijftigers die het klappen van de zweep kennen.