Recensie

Twee series die laten zien hoe moeilijk samenleven is

Tv-series

Het valt niet mee om samen te zijn. In het huwelijk en erbuiten. Twee nieuwe series laten zien hoe we tastend, struikelend en met blauwe plekken vooruit proberen te komen in het leven en de liefde.

Elisabeth Reaser probeert in Easy tijdens Halloween haar relatie op te krikken.

De titel is ironisch. Omdat acht afleveringen lang, keer op keer, juist wordt benadrukt hoe moeilijk het is: samenleven, een relatie onderhouden, groeien. Volwassen worden; het gaat in Easy met de nodige groeipijnen gepaard. Hoe houd je je seksleven opwindend na vijftien jaar huwelijk? Hoe blijf je jezelf in een nieuwe relatie? Hoe vind je een goeie balans tussen spanning en stabiliteit? Of tussen verleidelijke jongensdromen en verantwoordelijk vaderschap?

1010CUL_easy_

Easy geeft geen antwoorden, maar constateert alleen, op even luchtige als geraffineerde wijze: gemakkelijk is het niet.

De verrukkelijke serie van indie-filmmaker Joe Swanberg (Drinking Buddies, Digging for Fire), sinds eind september te zien op Netflix, belicht in elke aflevering een ander koppel, en zo een ander soort relatie. De personages, veelal twintigers en dertigers woonachtig in een sfeerrijk, herfstig Chicago, zijn losjes met elkaar verbonden: ze kennen elkaar uit de buurt, van werk, of wonen in hetzelfde flatgebouw, maar van één lange verhaalboog of een overkoepelend plot is geen sprake. In acht op zichzelf staande afleveringen, als een reeks korte verhalen, staat wel steeds dezelfde vraag centraal: hoe te leven met elkaar? Behalve liefdesrelaties onderzoekt Swanberg daarbij ook familiebanden en de spanningen tussen generaties.

In ‘Brewery Brothers’ (aflevering 3) volgen we de broers Matt en Jeff: de één een wat ingedutte kantoorklerk met een zwanger zeurtutje als vrouw, de ander een erop los levende hipster: bandje, biertjes, klein baantje en een coole vriendin. Als de twee stiekem een illegale bierbrouwerij willen beginnen in de garage komt het tot een conflict tussen uitersten. Maar Swanberg gaat subtiel voorbij aan die wat schematische opzet. Sukkels blijken wild, tutjes cool en hipsters onzeker: het ogenschijnlijk probleemloze leventje van de lichtzinnige Jeff is ook een angstig voorstadium van volwassenheid, een poging om keuzes en verplichtingen uit de weg te gaan. Wat natuurlijk niet kan, blijkt later in ‘Hop Dreams’ (aflevering 8).

Maar ook als je al wel gekozen hebt, zoals Matt, blijven acceptatie en tevredenheid onvermoeibaar strijden met twijfel, spijt en verzet. In levendige, warmbloedige dialogen, gebaseerd op improvisatie, ontstaat zo een caleidoscopisch beeld van beide mannen. Een simultaan zelfonderzoek is het, met de ander als boksbal, maar ook altijd als bondgenoot.

De broers laten elkaar niet los, ze blijven in gesprek, soms tegen wil en dank, en geven zo, met vallen en opstaan, hun familie vorm.

In Easy vormt zulk onvoorwaardelijk contact een mooie, utopische, rode draad: de verschillen tussen personages zijn groot, er zijn spanningen, confrontaties en conflict, maar ze blijven het gesprek aangaan, open en eerlijk, welgemeend en met liefde.

Dat geldt ook voor ‘Art and Life’ (aflevering 5) waarin een onenight-stand uitmondt in een symbolische ontmoeting tussen twee generaties kunstenaars. Op een knappe, gelaagde manier tilt Swanberg een conflict over sociale media en privacy uit tot een contemplatieve verkenning van de tijdgeest, en van de afspraken en dogma’s waarachter ideologisch botsende generaties zich verschansen.

OOK DEZE TV-SERIES ZITTEN VOL MET LIEFDESPERIKELEN:

Ook ‘Utopia’ (weer een ironische titel) onderzoekt een eigentijds thema: liefde en seks in tijden van Tinder – aanvullend speeltje voor de één, noodzakelijk hulpmiddel voor de ander. Alle personages worstelen, maar steeds is hun bereidheid tot introspectie groot. De weg naar volwassenheid kent valkuilen, en het doel wordt misschien nooit bereikt, maar voortdurend is er wel ontwikkeling, en groei.

Dat maakt Easy in essentie onweerstaanbaar optimistisch – veel meer dan het cynische, en uiteindelijk tamelijk uitzichtloze Love, een verwante serie over de dolende grootstedelijke millennial, waarvan Swanberg ook een aflevering regisseerde.

Als plotgeprogrammeerde kijker blijf je bij Easy keer op keer beduusd achter, want in feite gebeurt er niets. En toch ademt, bruist en prikkelt het in deze serie. Easy ontroert en zet aan tot denken. Het intermenselijk contact is hier de plot, en dat is al complex genoeg.

Zo is Easy een geestige en originele ode aan dat kronkelige labyrint van de liefde, waar we tastend, struikelend, en met blauwe plekken van het botsen in rondscharrelen: vaak in kringetjes, soms een klein stukje vooruit. Maar altijd óók met plezier onderweg.

Filmstill.

Thomas Haden Church en Sarah Jessica Parker zijn heel even lief voor elkaar. Filmstill.

Samenleven met je ex

Wie kent haar nog? Carrie Bradshaw (Sarah Jessica Parker) uit Sex and the City en haar gedoe met Mr. Big, de man met bindingsangst die haar keer op keer in de steek liet, maar naar wie ze bleef hunkeren. Nu, achttien jaar later, is Sarah Jessica Parker terug. Dit keer niet als hippe columniste die in een piepklein appartement in hartje Manhattan woont, maar als bijna vijftiger in een duur huis in het rustieke Westchester County (ten noorden van New York City) met echtgenoot en twee tienerkinderen.

Tevreden is deze Frances niet. Integendeel. Ze zou liever een kunstgalerie openen en haar leven opnieuw beginnen met de narcistische professor Julian met wie ze een affaire heeft. In de nieuwe HBO-comedy Divorce (niet te verwarren met de Nederlandse serie) is het dit keer Parker die zich niet meer wil binden. Ze zit in een midlifecrisis en is totaal uitgekeken op echtgenoot Robert (Thomas Haden Church) die ondanks zijn imposante voorkomen, burgerlijk en voorspelbaar is – met name als het gaat om zijn peristaltische bewegingen die op voorspelbare tijden plaatsvinden – en bovendien een flinke houthakkerssnor heeft waar Frances van walgt.

Genoeg ingrediënten voor een echtscheiding. En dat is dan ook waar deze tiendelige HBO-serie – een bedenksel van Sharon Horgan, die al eerder succes boekte met de Britse comedyserie Catastrophe – vanaf het begin op aanstuurt. In de eerste aflevering bevinden Robert en Frances zich op het vijftigste verjaardagsfeest van hun vriendin Diane. Een explosieve ruzie tussen de jarige en haar echtgenoot – waarbij Diane met een pistool zwaait en een kogel bijna het hoofd van Robert doorboort – vormt de aanleiding voor Frances om de stekker uit het huwelijk te trekken. „Ik wil mijn leven redden nu ik er nog om geef”, is de korte verklaring die ze geeft. De verblufte Robert denkt nog even de aangekondigde breuk te kunnen herstellen door zijn gezicht tussen de benen van Frances te duwen, maar helaas, the damage is done. Al helemaal als Robert er even later achter komt dat Frances hem heeft bedonderd.

divorceposter

En dan gaat het rap: relatietherapie, bemiddeling, advocaten, het komt allemaal langs en grote fouten worden gemaakt. Willen weten hoe vaak ze het met ‘that asshole with his french penis’ heeft gedaan, bijvoorbeeld. En de kinderen tijdens een gezellig etentje in een restaurant vertellen dat je uit elkaar gaat? Mmm…

Divorce is geslaagd in zoverre dat het op een grappige en ontroerende manier de onttakeling van een voorheen innige relatie toont met de daarbij gepaarde verwarring: blijf je, door de kinderen, familie of niet? Kan je nog gedeelde herinneringen ophalen, of is dat te pijnlijk? Wordt Kerstmis nog samen gevierd?

Wat dat betreft zijn Robert en Frances ineens gedwongen naar elkaar te luisteren en dwingt de echtscheiding hun tot emotionele volwassenheid. Daarmee gaat deze serie, ondanks alle destructie, ook over groei. Een relatie is nooit af, zelfs als je niet meer samen bent. Helaas is Divorce niet zo dwars en revolutionair als destijds Sex and the City of het huidige Girls, Looking (beide HBO) of Easy (Netflix). Maar dit is dan ook geen hipsterserie voor wijsneuzerige twintigers en dertigers maar een serie voor veertigers en vijftigers die het klappen van de zweep kennen.