Recensie

Pianoduofestival: vierhandig en enthousiast van start

Huismuziek wacht een nieuwe bloei, en dus ook vierhandige pianospel.

Lucas & Arthur Jussen Foto Peter van der Heyden

Wat als neurowetenschappers als Dick Swaab of Erik Scherder, actieve pleitbezorgers van de positieve hersenuitwerking van muziekbeoefening, trendsetters zijn? Dan wacht huismuziek wellicht een nieuwe bloei, en dus ook vierhandige pianospel. Maar vooralsnog is dat een reliek van de achttiende en negentiende-eeuw; klinkend souvenir van een muziekcultuur die er nauwelijks meer is.

Hongaarse dansen

Pianisten Lestari Scholtes en Gwylim Janssens specialiseerden zich juist in het vierhandig pianospel. Het duo wijdt er deze week voor de vierde keer zelfs een klein festival aan, waarin ook ruimte is voor amateurs, jazz en klavecimbel.

Scholtes en Janssens zelf overtuigden bij de opening door hun enthousiasme, al kaatsten de gespeelde Hongaarse dansen van Brahms door de open vleugel te ongebolsterd de ruimte in en kan de timing – dat lekker trekkerige in twee richtingen dat deze muziek vleugels geeft – winnen aan vrijheid.

Schuberts Grande Sonate in Bes klonk hier in een aardige bewerking voor pianoduo en strijkorkest (een Nederlandse première), waarbij Scholtes en Janssens werden begeleid door het Re:orchestra, een jong en in Rotterdam gevestigd kamerorkest dat zonder dirigent opereerde en daardoor wel aan finesse inboette –óók in Mozarts 29ste symfonie.

Zo was de opening vooral smaakmakend voor het genre als zodanig. Deze week biedt het festival nog sterke duo’s, met Enrico Pace en Igor Roma zondag als hekkensluiters.