Reünie van rockgrootheden Paul McCartney en Neil Young op dag 2 Desert Trip

Megaconcert Neil Young klaagt zingend de waterschaarste aan, McCartney eert oude rockers, op meeslepende tweede dag Desert Trip festival in Californië.

Paul McCartney op het podium tijdens Desert Trip. Kevin Mazur/Desert Trip

,,Ik kan precies zien welke nummers jullie leuk vinden”, zegt Paul McCartney halverwege zijn optreden op Desert Trip, het megaconcert met oude rocksterren in de Zuid-Californische Coachella Valley. ,,Bij de oude liedjes zie ik jullie mobieltjes oplichten als een reusachtig sterrenstelsel. Maar als jullie de nummers niet kennen, kijk ik in een zwart gat.”

Daarmee heeft McCartney wel een punt. Desert Trip draait voor een groot deel om nostalgie. Babyboomers komen er van heinde en verre en in grote getalen op af om de muziek te horen uit hun pubertijd. Maar wat hun jeugdhelden aan nieuwe muziek maken, hebben ze vaak niet helemaal meer meegekregen. Dus gaat het publiek los op klassiekers als Let It Be en Hey Jude. Maar als McCartney Four, Five Seconds speelt, een nummer dat hij vorig jaar met Rihanna en Kanye West opnam, laat hij voor de zekerheid de songteksten op de grote videoschermen boven het podium meelopen. Zo wordt het toch nog een gezellige karaoke.

Kevin Mazur/Desert Trip

Het optreden van Neil Young. Kevin Mazur/Desert Trip

Neil Young, die dag twee van Desert Trip op zaterdagavond opent met een indrukwekkende show, schakelt ook soepel over van oud naar nieuw werk. Zijn thema’s zijn in vijftig jaar tijd nauwelijks veranderd. Nog altijd kaart hij belangrijke problemen als milieuvervuiling en waterschaarste aan, simpelweg omdat ze nog niet zijn opgelost. In zijn legendarische song After the Gold Rush uit 1970, waarmee hij zijn show begint, heeft hij de zin ‘Look at Mother Nature on the run/ in the 1970’s‘ vertaald naar het heden door de jaren zeventig te vervangen door ‘in the 21st century’.

Bij aanvang van Youngs concert zijn jonge mensen in tuinbroeken bezig plantjes op het podium neer te zetten, en die met gieters te bewateren. Na zijn vierde song Mother Earth komen er mannen in witte pakken het podium op om gif te spuiten. Het is allemaal op het pathetische af, maar hier in de woestijn komt Young ermee weg. Iedereen die de trip naar Coachella heeft afgelegd, heeft kunnen zien hoe droog het land hier is en hoe krankzinnig het is om hier groene golfterreinen en polovelden te onderhouden. En dus komt Youngs klaagzang, die schril echoot door de dorre vallei, intens oprecht over.

Slechts gekleed in een verwassen T-shirt met het opdruk ‘Water is Life’ weet Young een show neer te zetten die groots en meeslepend is, en die naar het eind toe steeds harder en opzwepender wordt, met het twintig minuten durende Down by the River als ultieme climax. Nadat een avond eerder Bob Dylan en The Rolling Stones al bewezen hadden dat leeftijd niets zegt over uithoudingsvermogen, laat ook Young zien dat hij op zijn zeventigste nog altijd in topvorm is.

De 74-jarige McCartney is ook zo’n man op wie de tijd maar geen vat weet te krijgen. Hij is een man die frivool met zijn billen naar de camera schudt, maar die ook als een grootvader verhalen uit de oude doos oplepelt. Zijn twee uur durende show is op het sentimentele af, met liedjes die hij opdraagt aan zijn huidige vrouw Nancy (My Valentine) en zijn overleden vrouw Linda (Maybe I’m Amazed). Hij brengt odes aan overleden vrienden als John Lennon, Jimi Hendrix (een instrumentele versie van Foxy Lady), George Martin en George Harrison. Het is allemaal een beetje gelikt, met felgekleurde visuals op de videoschermen en met vuurwerk dat aan het eind van de set richting de sterrennacht geschoten wordt, maar het is ook groots en meeslepend.

Als aan het eind van de avond Neil Young opnieuw op het podium stapt om samen met McCartney de Beatles-song A Day in The Life te spelen, krijgt het publiek eindelijk waar het op gehoopt had: een reünie van rockgrootheden. Met nog een avond te gaan, neemt de spanning steeds meer toe. Zouden de oude heren morgen, als The Who en Roger Water het Desert Trip festival afsluiten, nog iets spectaculairs in petto hebben?