Recensie

Nieuwe show Youp opgewekt en hilarisch

Foto Bob Bronshoff
CabaretLicht, door Youp van ’t Hek. Gezien: 8/10 in Oude Luxor, Rotterdam. Tournee t/m 20/5. Inl. hekwerk.nl4

Youp van ’t Hek krijgt dezer dagen extra veel applaus. Zijn publiek weet dat hij ernstig ziek is geweest, een hartoperatie achter de rug heeft en bijna een half jaar uit de running was. Meer dan ooit lokt zijn opkomst opluchting uit.

En hoewel hij er niet echt omstandig mee koketteert, is het drafje waarmee hij ten tonele verschijnt, natuurlijk toch wel veelzeggend. Net als het huppeltje naar weerszijden van het podium, waarmee hij een uur en drie kwartier later zijn optreden afsluit. Een gevoel van triomf is daaraan niet vreemd.

De tournee van zijn nieuwe programma Licht was vorig jaar al begonnen voordat Van 't Hek ermee moest stoppen. Hij had het opgehangen aan een verhaal over een vriend die kortgeleden is overleden. Dit staketsel bood hem de mogelijkheid van de hak op de tak te springen, en toch vast te houden aan een verhaallijn – de dingen die hij met die vriend had meegemaakt, de gesprekken die ze voerden, hun kijk op de wereld – alles paste in die context. Inclusief het handjevol grappen over zijn voorbije ziekte dat hij inmiddels aan de bestaande conference heeft toegevoegd.

Licht en luchtig moest het worden, dat had de cabaretier vorig jaar al besloten. Af en toe straalt hij zelfs een Toon Hermans-achtige blijheid uit, „Bekijk alles positief”, zegt hij. En: „Ik blijf geloven in de bloemen en de lente”.

Waarbij de stemmige gitaar van zijn vaste begeleider Rens van der Zalm – in silhouet te zien in het pittoreske ramendecor – de toon aangeeft.

Maar daarmee is niet gezegd dat Youp van 't Hek tegenwoordig poeslief is geworden. Integendeel. Hij kan nog even grofgebekt zijn als altijd. Ook weet hij nog steeds sterke verhalen te vertellen, die de lachlust wekken door zijn talent voor robuuste formuleringen. Zoals een conference over het lukrake knopjes indrukken in een huurauto. Of over de funeste gevolgen van culinair geknoei met Spaanse pepers.

En hoewel tv-programma's als Ik vertrek en Familiediner een makkelijk doelwit lijken, zijn er niet veel cabaretconcurrenten die met dit soort onderwerpen zo veel hilariteit teweeg brengen.

Mooi is ook een zijdelingse kwinkslag over een locatiebezoek van de Rijdende Rechter in Aleppo – een prachtige vondst die echter een nog veel navranter beeld had kunnen oproepen als Van ’t Hek het verder had uitgewerkt.

Maar de actualiteit speelt in dit programma een ondergeschikte rol.

Als hij bijvoorbeeld, al of niet naar waarheid, een dwaas verhaal vertelt over een optreden als Sinterklaas in de vroegere Amsterdamse seksclub Yab Yum, maakt hij geen enkele grap over de Zwarte Pietendiscussie. „Niet aan Sylvana vertellen”, is het enige die hij erover zegt.

Youp van ’t Hek vertelt dat hij zich heeft voorgenomen nooit meer een theater te verlaten zonder zijn klassieker Niemand weet hoe laat het is te hebben gezongen. Dat klinkt nog altijd even overtuigend.