Column

Geurboompje

marcelroosmalen0

We tankten bijna altijd bij hetzelfde tankstation. We spaarden daar ook punten, waarmee we ooit – over een jaar of vijf – naar een wedstrijd van RKC Waalwijk of een dagje naar Plopsaland zouden kunnen. Ik kende de medewerkers daar inmiddels net zo goed van gezicht als ik de man van de Rabobank, de caissière van Albert Heijn en de conducteurs van lijn 9 kende, maar toch wilde er maar geen band ontstaan. De conversatie bleef beperkt tot het noemen van het pompnummer, waarna er vanachter het glas een commerciële dienstmededeling volgde.

Of ik zin had in drie pakjes Sportlife voor de prijs van twee.

Of twee Marsen voor 1 euro.

Of een croissantje bij een kopje koffie voor de prijs van een kopje koffie, waarvoor ik dan wel weer achteraan bij een andere rij moest aansluiten.

Ik had weleens medelijden met deze mensen, want het leek me heel vervelend om de godganse dag aanbiedingen te herhalen. Het waren ook nooit eens aanbiedingen waarvan ik dacht: goh, hier heb ik zin in, dit kan ik niet laten lopen.

Vorige week werd dat patroon doorbroken met de lachwekkende vraag: „Wilt u er misschien voor 2 euro een geurboompje bij?”

Een geurboompje.

„Tegen vieze luchtjes”, zei het gezicht achter glas.

Voor ik het wist had ik een geurboompje afgerekend.

We zaten al op de snelweg toen ik de verrassing uit het plastic peuterde.

„Een geurboompje”, zei ik terwijl ik het kartonnen dennenboompje aan de spiegel knoopte. Binnen een paar minuten vulde de auto zich met een dusdanige chemische melange van vanille en fruit dat het me niet zou verbazen als Zembla over een paar jaar met de onthulling komt dat geurboompjes schadelijk zijn voor de gezondheid. De vriendin moest er van kokhalzen en vanaf de achterbank begon ook de dochter van 1 zich te roeren.

Toen we op de plaats van bestemming waren roken we alle drie dusdanig naar aardbei, mango en vanille dat er wat van werd gezegd.

„Nieuwe parfum?”

„Nee, een geurboompje.”

Gisteren was ik weer bij dat tankstation, waar hetzelfde gezicht dit keer ongevraagd over Autodrop begon. Twee zakken voor 2 euro.

Misschien juist daarom voelde ik de vrijheid iets terug te zeggen. „Nee, dank je”, hoorde ik mezelf zeggen, „we zijn nog misselijk van het geurboompje”.

Aan de andere kant van het glas werden de schouders geroutineerd opgehaald.

„Ik heb toch niet gezegd dat ze lekker ruiken.”

Waarschijnlijk geschrokken van haar antwoord zei ze even later: „Wel weer vijftien punten gespaard.”

Opgetogen verliet ik het tankstation.

Marcel van Roosmalen heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.