Bob Dylan als voorprogramma van de Rolling Stones op Desert Trip festival

Superconcert Nooit eerder traden zoveel oude rockers samen op. De Stones, Dylan, McCartney, The Who. Allemaal op het driedaagse festival Desert Trip in de woestijn in Californië. Op de eerste avond was het podium voor Bob Dylan en de Stones.

Ronnie Wood, Mick Jagger, Keith Richards en Charlie Watts van The Rolling Stones treden op tijdens Desert Trip in Californië Foto Kevin Mazur/Getty Images

Mick Jagger weet zelf ook wel dat hij niet meer de jongste is. En dat de Coachella Valley, de plek in de VS waar hij vanavond, vrijdag 7 oktober, met The Rolling Stones optreedt op het Desert Trip festival, voornamelijk door pensionado’s bevolkt wordt. ,,Gaan jullie een wild rock-’n-rollweekend beleven in Palm Springs?”, roept hij het publiek pesterig toe. ,,Jullie hebben vast uitgekeken naar wat onvervalste dinosauriërpop.” Om vervolgens zijn 69-jarige bandgenoot voor te stellen als Ronnie ´double diapers´ Wood.

Met zijn 72 jaar is Jagger nog een van de jongsten onder de optredenden op Desert Trip, een driedaags concert in de woestijn van Zuid-Californië. De gemiddelde leeftijd van de bands die er spelen is 72,5 jaar. Bob Dylan, Roger Waters, Paul McCartney, The Who en Neil Young, ze zitten allemaal inmiddels meer dan vijftig jaar in het vak. Vandaar dat Jagger ook het uithoudingsvermogen van de toeschouwer prijst: ,,Wat aardig dat jullie nog steeds komen kijken.”

Het is waarschijnlijk een van de laatste keren dat je ze kunt zien

Slechts zes bands treden er op tijdens Desert Trip, maar allemaal zijn ze zo legendarisch dat de 70.000 bezoekers er vele honderden dollars voor over hebben en er duizenden kilometers voor willen reizen om ze te zien. Zoals Andrew en Suzanne Cox uit Byron Bay, Australië, die speciaal voor dit concert de wereld over reisden nadat ze een advertentie in de krant zagen staan. ,,Het zijn zulke iconische bands”, zegt Andrew. ,,Het is waarschijnlijk een van de laatste keren dat je ze kunt zien. Ik ben vooral blij dat er niemand is overleden sinds ik de kaartjes gekocht heb.”

Je vraagt je af of er lang gediscussieerd is over de volgorde van het programma, en welke band voor wie zou openen. Allemaal zijn ze headliners van formaat. Deze vrijdagavond verzorgt Bob Dylan het voorprogramma van de Stones. Het is nog steeds 35 graden Celsius als de zanger het podium betreedt, dat aan weerszijden geflankeerd wordt door ranke palmbomen. De zon is net ondergegaan achter de kale bergkammen en opeens, onaangekondigd, zit hij daar achter zijn piano, een oude man in een zwart pak en een witte hoed. Met die diepe, karaktervolle stem zet hij Rainy Day Woman in, zijn song uit 1966 met de legendarische zin ‘Everybody must get stoned’. Het publiek, dat qua gemiddelde leeftijd dicht in de buurt komt van dat van de artiesten, waant zich weer even in de sixties.

Bekijk hieronder het optreden van The Rolling Stones. Tekst gaat verder onder video.

Die nostalgie wordt gevoed door de beelden op de videoschermen, waar zwart-witfoto’s van typische Amerikaanse onderwerpen voorbijtrekken: ja-knikkers, spoorbruggen, neonreclames, Route 66. Tijdens de eerste nummers worden die beelden nog afgewisseld met live close-ups van Dylan zelf, maar na een nummer of zes houdt dat op. Voor het merendeel van de 70.0000 mensen is de zanger dan nog maar een stipje in de verte. Het maakt zijn optreden onnodig afstandelijk.

Zelf doet Dylan weinig moeite om het zijn publiek naar de zin te maken. In de anderhalf uur dat hij op het podium staat, richt hij zich met geen woord tot de toeschouwers. Tientallen legendarische songs heeft hij om uit te kiezen, maar zijn grote hits spelen doet hij niet. Alleen de verstokte Dylan-fans zullen nummers als Don’t Think Twice, It’s All Right uit 1962 of Highway 61 uit 1965 kunnen meezingen. Bij de jongere generatie is er vooral herkenning bij het door Adele gecoverde To Make You Feel My Love. En toch raakt Dylan je, met zijn stem die met de jaren alleen maar beter wordt, heser en dieper, soms gruizig als Tom Waits, soms breekbaar als de late Johnny Cash.

Als de Stones een uur later het podium betreden, begint het feest waar iedereen op heeft zitten wachten. Van openingsnummer Start Me Up tot afsluiter Satisfaction staat het publiek te dansen op de tribunes en voor de meegebrachte klapstoeltjes. Daarboven, in de skyboxen die zijn ingericht met sixties-meubelen en die vooral bevolkt worden door rijke, luidruchtige jongeren, bekijkt Sir Paul McCartney met een verrekijker hoe zijn collega’s het er vanaf brengen. Als Mick Jagger even later aankondigt een nummer te gaan spelen van ,,een ander bekend Brits bandje” en de klanken van Come Together van The Beatles door de woestijnnacht schallen, staat McCartney met zijn armen in de lucht te dansen in zijn skybox. Het is, op deze eerste avond van Desert Trip, alvast een mooi historisch moment.

Bekijk hieronder de beelden van het optreden van Bob Dylan