Janneke kookt: Homemade Nutella

Janneke en Nutella hebben een verleden samen. In haar studententijd smeerde ze het niet op brood, maar nam geregeld een lik uit de pot.

Foto Lex van Lieshout/ANP

Foto Lex van Lieshout/ANP

Tringgg. Zou er een seizoen bestaan voor belletje trekken? Als dat zo is zitten we er nu middenin. Bij mij gaat de bel soms de hele middag. Soms is het de postbode die aanbelt, dan weer zijn het kinderpostzegeldealertjes, of een buurvrouw belust op een praatje en een glas witte wijn. Maar heel vaak staat er ook helemaal niemand voor de deur en staar ik wezenloos naar een lege stoep.

Dat kun je bloedirritant vinden, maar ik vind het eigenlijk ook wel gezellig. Het idee dat er generatie na generatie van dat soort ongein genoten wordt. En stel je voor dat ik niet open had gedaan toen die twee 9-jarige zakenmannen aanbelden om hun van de straat geraapte hazelnoten te verkopen? Dan had ik nu geen voorraadje homemade Nutella in de koelkast staan.

Nutella en ik gaan way back. Tijdens mijn studententijd onderhield ik met een huisgenoot een gezamenlijke pot. Het aardige van zo’n bokaal broodbeleg is dat hij het weken uithoudt in een keukenkastje zonder overdreven om aandacht te vragen, maar dat-ie bij nacht en ontij voor je klaar staat als je hem nodig hebt. Lees: bij examenstress, geldzorgen, liefdesverdriet enzovoort. Probeer dat maar eens met een reep chocolade.

Onze Nutella ging nooit op brood. Nee, we aten het spul straight up, om de beurt een lik uit de pot. Voor dat ritueel hadden we zelfs speciale lepeltjes. Extra lange, die gemakkelijk tot onderin de pot kwamen, met een plat rondje aan de onderkant in plaats van een diep ovaaltje, zodat je tong geen moeite hoefde te doen de hazelnootpasta uit de lepel te schrapen, maar zo’n schep Nutella in je mond aanvoelde als een lolly die vanzelf wegsmolt.

Van dit soort verslavingen geneest een mens zelden; ik lik nog steeds graag Nutella van een lepeltje. Maar tegenwoordig wel zelfgemaakte, van versgeroosterde hazelnoten en pure chocolade. Officieel mag ik mijn pasta natuurlijk geen Nutella noemen maar zou hij pasta gianduja moeten heten, naar de originele hazelnoot-chocoladecrème uit Piedmonte. Het recept werd aan het begin van de 19e eeuw ontwikkeld door de Turijnse chocolatier Michele Prochet. Nutella heette trouwens oorspronkelijk Supercrema Gianduja. Pas in 1963 werd de huidige merknaam geregistreerd.

Hoe je hem ook noemt, deze homemade versie is vele malen lekkerder dan alle chocolade-hazelnootpasta’s die je in de supermarkt koopt. Wie per se een glad eindresultaat wil, zou de crème direct na het bereiden, wanneer-ie nog vloeibaar is, door een zeef kunnen halen. Maar persoonlijk vind ik die korreltjes hazelnoot juist wel prettig aanvoelen. Het geeft je de aangename sensatie dat je iets echts aan het eten bent, en geen fabriekspasta.