Profiel van de museumvrijwilliger

Wie: Lenny van Oijen (69) Vrijwilliger bij Beelden aan Zee sinds 2013

Doet: educatie, rondleidingen, café, kassa, winkel, zaalwacht, hulp bij wisseltentoonstellingen. Twee à vier dagdelen per week.

Foto: Merlijn Doomernik

Foto: Merlijn Doomernik

Lenny van Oijen heeft het eigenlijk te druk om te praten. En zometeen komt er bovendien een rondleiding. Brasil, Beleza?! toont maatschappijkritische kunst, „en dat past bij mijn achtergrond van lerares maatschappijleer”. Dat, en decaan, was ze tot aan haar prepensioen, zeven jaar geleden.

Na de rondleiding zegt ze: „Ik kwam hier als bezoeker, beeldende kunst heeft mijn interesse. Dus toen we een paar jaar geleden verhuisden naar Den Haag belde ik het hoofd vrijwilligers van Beelden aan Zee. Ik vroeg: ‘Wat is jullie maximumleeftijd?’ Er bleek een leeftijdsgrens voor uitstroom te zijn van 75, bij instroom 68. Ik was 67. Dus ik kreeg een gesprek, dat heel leuk was.

„Ik doe nu van alles: educatie, rondleidingen, kassa, winkel, café, zaalwacht. En ik maak foto’s en schrijf conditierapporten van kunstwerken die komen en gaan voor de wisseltentoonstellingen. Verkopen vind ik leuk, het café wat minder. Als ik een bord moet opmaken heb ik de afbeelding op de kaart erbij: hoe ziet het er precies uit. Maar dan lukt het wel hoor.”

  • Wie: Floris Asselbergs (35) Werkt bij Beelden aan Zee sinds 2013

    Doet: rondleidingen, café, kassa, winkel, zaalwacht. Eén dagdeel per week.

    Foto: Merlijn Doomernik

    Foto: Merlijn Doomernik

    „Ik heb wiskunde en natuurkunde gestudeerd, daar heb ik ook onderzoek in gedaan. Al snel ging ik me specialiseren in negentiende-eeuwse postzegels, dat deed mijn opa ook al. Ik zag dat ze vaak voor verkeerde prijzen werden geveild en nu handel ik erin. Het is werk waar ik goed van kan leven, het gaat mij voor de wind. Daarnaast heb ik het altijd belangrijk gevonden om door vrijwilligerswerk iets terug te doen voor de maatschappij. Ik heb als vrijwilliger met autistische kinderen gewerkt en op de dierenambulance gezeten. Het zijn plekken waar je anders niet terecht zou komen. Je gebruikt andere kwaliteiten dan in je reguliere baan: ik zou nooit in een café staan als ik hier niet zou werken.

    Het was leuk om een stapje verder te gaan, en rondleidingen te verzorgen. Daar krijg je een cursus voor, je leert over kunst, je oefent je talen. Bij elke wisseltentoonstelling moet je je opnieuw inlezen. Het is fantastisch, vind ik, als je een verhaal hebt verteld en dat mensen daarna zeggen: nu kijk ik anders tegen die beelden aan. Daar doe ik het ook voor, dat mensen met een glimlach het museum verlaten.”

  • Wie: Joos Vierstraete (69) Vrijwilliger bij Beelden aan Zee sinds 2012

    Doet: rondleidingen, café, kassa, winkel, zaalwacht. Twee dagdelen per week.

    Foto: Merlijn Doomernik Alle rechten voorbehouden/ All Rights reserved foto: Merlijn Doomernik

    Foto: Merlijn Doomernik Alle rechten voorbehouden/ All Rights reserved foto: Merlijn Doomernik

    Vier jaar geleden ging ik met pensioen, na veertig jaar bij de Consumentenbond. Een paar maanden later al was ik hier. Ik wilde een kader, een houvast in die zee van tijd. En kunst interesseert me, ik heb ooit nog eens vier colloquia kunstgeschiedenis gevolgd.

    „Eigenlijk hou ik meer van schilderijen dan van beelden, dus ik had me ook kunnen melden bij het Mauritshuis of het Haags Gemeentemuseum. Maar dat is niet in me opgekomen. Ik wist dat in dit museum vrijwilligers de boel draaiende houden, vandaar. Nu kijk ik beter naar beelden dan eerst, ik heb veel geleerd.

    „Wel vond ik het vier jaar geleden zo nu en dan moeilijk dat veel mensen er al zo lang zijn, dat ze hun gewoontes hebben en dat je dan denkt: dat leer ik nooit. Als nieuweling moet je als het ware invoegen. En tegelijk wil je je frisheid bewaren: soms zie je dat iets wel wat praktischer kan.

    „Door mijn vorige baan vind ik de kassa geen probleem, ik heb altijd met de computer gewerkt. Horeca is wel een vak apart. Maar verder is het geweldig om zomaar door al die zalen vol mooie dingen te mogen lopen.”

  • Wie: Mieke Taal (71) Vrijwilliger bij Beelden aan Zee sinds 1998

    Doet: café, kassa, winkel, zaalwacht. Eén dagdeel per week.

    Foto: Merlijn Doomernik

    Foto: Merlijn Doomernik

    „Ik werkte bij een reisbureau en daar had ik genoeg van. Omdat we het ons konden permitteren, heb ik die baan toen opgezegd. Daarna meldde ik me hier: voor koffie schenken bij bejaarden vond ik mezelf nog te jong, en ik was geïnteresseerd in kunst.

    „Er waren toen verschillende dingen anders: het café was kleiner, net als de winkel. Nu komt er tussen de middag een professioneel iemand meehelpen in het café, die gaat de tafeltjes langs om bestellingen op te nemen. Dat doen wij niet, wij blijven achter de balie.

    „Ik ben nu 71, over vier jaar moet ik stoppen. Dat weet ik, dat is oké. Maar toen die leeftijdsgrens een paar jaar geleden werd ingesteld, was dat best moeilijk voor sommige mensen. Er waren er die hun hele ziel en zaligheid in het museum hadden gestopt. Ik ben er dubbel over: de één is met 75 jaar inderdaad niet meer het visitekaartje van het museum, een ander schat je zo tien jaar jonger.
    „Zelf werk ik een dagdeel, een hele dag zou te zwaar zijn. En daarna ga ik tevreden naar huis, zonder zorgen of ballast, precies wat mijn bedoeling was toen ik hier kwam werken.”