film

Hasta la vista! NPO2, 23.35-1.20u.

(Geoffrey Enthoven, 2011). Sinds een maand draait Adios Amigos in de bioscoop, de Nederlandse remake van Hasta la vista, een tragikomische Vlaamse roadmovie. Het toeval wil dat die vanavond wordt uitgezonden, voer voor vergelijkingen: welke versie is beter? Wat moet een gehandicapte jongen die niet langer maagd wil zijn? De aan zijn rolstoel gekluisterde Philip, een obstinate lastpak, en eveneens gehandicapte vrienden Lars (met hersentumor) en Josef (bijna blind) hebben gehoord over een Spaans bordeel voor gehandicapten: El Cielo (De Hemel). Op internet regelt hij een invalidenbusje met ene Claude als chauffeur. „Het concept is: geen ouders”, zeg hij: die moeten geloven dat de vrienden op wijntocht gaan. Seks is in Hasta la vista eerder aanleiding voor een film over vriendschap en (on)afhankelijkheid. Enthoven: „Het gaat over die puberale drang iets te doen wat niet mag zonder dat je ouders over je schouder meekijken.” Het is knap hoe Enthoven laveert tussen exploitatie en sentiment. Je lacht om hulpeloosheid en koppigheid van invaliden, om geklungel met rolstoelen en meisjes, maar leedvermaak wordt dat nooit.