Recensie

Vervormde orgelklanken zorgen voor herfstige pop

De nogal excentrieke Britse zanger Keaton Henson staat bekend om zijn podiumvrees, mensenvrees en andere angsten. Daarom is het grappig dat hij zijn nieuwe album opdraagt aan de luisteraars (‘my gloomy darlings’) en ze op de hoes moed inspreekt: ‘Heads high dearest humans, we woke up today.’ Bij de bleke, bebaarde Henson is niet duidelijk of hij met zijn angsten koketteert of werkelijk in hun ban is. Hoe dan ook, op Kindly Now tovert hij ongemak om tot warmbloedige liedjes, zoals Comfortable Love en March. Vervreemding blijkt uit zijn ijle klaagstem, de schots en scheef opdoemende melodiebrokken. Brommende celloklanken trillen de laatste bladeren van de bomen, terwijl een weifelende piano aansluiting zoekt bij de wankele melodieën. Bij alle onlust is ook ruimte voor zelfspot, zoals in The Pugilist, als Henson na een litanie over eenzaamheid bekent: „I’m a self-centered writer / Stay away from me.”

Ook de Zweed David Ahlen klinkt herfstig. Je zou ze singer-songwriters kunnen noemen, maar bij Henson en Ahlen zijn de composities minder gestroomlijnd. Ze klinken zoekend. Bij Ahlen wordt de intuïtieve sfeer nog versterkt door de instrumentaties waar vervormde orgelklanken opdoemen en weer afsterven. Een langzame klarinet en ijl getokkel vermengen zich. Ahlen heeft een warme hoge stem die traag galmt en mooie vergezichten creëert. Keaton Henson experimenteert met stemmen, bijvoorbeeld in Holy Lover, als mannen- en vrouwenzang verknipt en vervormd als een vlechtwerk in elkaar draaien, met de bezwerende tekstregels: „Baby please don’t be afraid of me / I think I love you.”

Van het duo Hamilton Leithauser + Rostam verscheen onlangs het debuut I Had a Dream That You Were Mine. Beide New Yorkse muzikanten verlieten onlangs hun band: Leithauser was voorman/zanger van indie-rockgroep The Walkmen, Rostam Batmanglij maakte tot afgelopen januari deel uit van het eclectische Vampire Weekend, als producer en multi-instrumentalist. In hun muziek komt bravoure samen met een doorleefde manier van zingen, waardoor een nummer als Sick as a Dog zowel gekweld als swingend klinkt.

Net als bij Vampire Weekend weet Batmanglij hier de vreemdste combinaties spontaan te laten klinken. Doo-wopkoortjes schallen in combinatie met Leithausers ruwe zang. Akoestisch getokkelde gitaar klinkt samen met dravende percussie, en Bob Dylan wordt geciteerd in het mondharmonica-intro van You Ain’t That Young Kid. Net als bij Vampire Weekend haalt Batmanglij veel overhoop. Dat pakt meestal goed uit, zoals in het schonkige The Morning Stars, maar is soms een beetje stuurloos zoals in openingsnummer A 1000 Times. Maar de combinatie van verzorgde instrumentaties en de frisse klank blijft onderhoudend.

Keaton Henson treedt op: 1/11 Carré, Amsterdam. Zie: carre.nlDavid Ahlen: 26/10 Rotown, Rotterdam; 27/10 Luxor Live, Arnhem; 28/10 Gebr. De Nobel, Leiden.