Column

Inzet kinderen in de media begint grens te bereiken

De tweets van Bana Alabed (7) vanuit Aleppo zijn hartverscheurend, maar er is een grens aan dit soort gebruik van kinderen.

Bana Alabed (7) twittert in het Engels #saveAleppo

Een van de meest gedeeld foto’s van de in Sirte vermoorde Jeroen Oerlemans was die waarin tientallen andere fotografen een omhoog gehouden kinderlijk vastlegden. De oorlogen in Palestina en Syrië maken het meest gebruik van kinderen in de propagandastrijd.

Effectief is die inzet bijna altijd. Zo gaat nu twitteraar Bana Alabed (7) met groot succes de hele wereld over. In verbazingwekkend goed Engels bericht ze dagelijks hoe zij met haar broertje en moeder Fateemah de bombardementen van Aleppo doorstaat.

Ze roept de wereld op om in te grijpen en roept voortdurend uit dat ze niet dood wil. Ik zou het ook zo doen, als ik haar of haar moeder was. De authenticiteit van de gebeurtenissen lijdt weinig twijfel, de spontaniteit van de opzet, met onvermijdelijk vooraf gerepeteerde teksten, wel een beetje. In een discussie over de betrouwbaarheid van deze #saveAleppo tweets in RTL Late Night was Humberto Tan relatief het meest kritisch. Je wilt toch weten waar je precies naar kijkt en wie of wat er precies achter zit.

Tekst gaat verder onder de video

Het antwoord is in het geval van goed formulerende jonge kinderen vaak: een ambitieuze moeder. Neem nu die andere kindermediaster van deze week, de Engelse Brooke Blair (5). In stevige bewoordingen veegt ze op YouTube premier Theresa May de mantel uit, omdat die niets doet tegen de honger en ontberingen van daklozen.

Een beetje zoeken op Google leidt al snel tot de ontdekking dat dit niet haar debuut is. Samen met haar moeder, de voormalige kinderster Holly Matthews, vlogt Brooke over het feit dat ze beiden meningitis overleefden en dat vader/echtgenoot Ross Blair zowel aan het syndroom van Asperger als een hersentumor lijdt. In dit geval lijken de niet kinderachtige beproevingen ook een vermomde zegening, want moeder en dochter genieten zichtbaar van de aandacht van een camera en de hits op YouTube, ook vertaalbaar in harde pegels.

Er is overigens geen verband met oud-premier Tony Blair, zoals in Pauw werd gesuggereerd, wel is oud-voetballer Andy Blair (Aston Villa, Sheffield Wednesday) de opa van Brooke.

Tekst gaat verder onder de video

En dan waren er nog de tranen van het kleine Afro-Amerikaanse meisje in Charlotte, die voor een rechtbank huilde dat ze niet wilde dat haar vader en moeder gedood zou worden en dat ze die zou moeten begraven. Van de drie hier genoemde voorbeelden, is dat duidelijk de minst geënsceneerde en wat mij betreft meest overtuigende kindergetuigenis.

En toch denk ik dat we ermee op zouden moeten houden, met die exploitatie van kinderen voor politieke of commerciële doeleinden. Ik merk dat ik me steeds meer begin af te sluiten voor beeldmateriaal van kinderen, met name uit het Midden-Oosten. Het is een combinatie van afstompen en in groeiende mate wantrouwen. Er moeten betere argumenten te vinden zijn dan platte reclametrucs. Want in die wereld zijn kinderen allang een gemakkelijk uit te spelen troef. We zijn niet gek.