Recensie

Ook de verfilming van The Girl on the Train is beklemmend

Als boek en film ietsje slimmer waren geweest, dan was dit een afdaling in de verwarde psyche van Rachel geworden. Maar ook zonder die ambitie houdt ‘The Girl on the Train’ de aandacht goed vast. ***

©

In de eerste film over het Agatha Christie-personage Miss Marple – 4.50 from Paddington uit 1961 – neemt de amateurspeurneus het op zich een vriendin te helpen die denkt dat ze vanuit de trein een moord zag. Maar niemand gelooft haar. Een verwarde oude dame, denken ze.

Het exposé van bestsellerverfilming The Girl on the Train doet sterk aan die klassieke scène denken. De getroebleerde Rachel ziet elke dag vanuit de trein de achterkant van de levens van de mooie en gelukkige mensen aan Becket Road, van wie zij er zelf ook ooit eentje was. En dan ziet ze iets wat ze niet hoort te zien, of beeldt ze zich dat in?

Emily Blunt speelt met veel compassie iemand die te veel drinkt en wier geheugen gaten vertoont, zodat we haar nooit helemaal vertrouwen. Maar wie wel in dit web van leugens? Ex Tom en zijn nieuwe vrouw Anna? Het romantische stel Megan en Scott? Psychiater Kamal Abdic? Als boek en film ietsje slimmer waren geweest, dan was dit een afdaling in de verwarde psyche van Rachel geworden. Maar ook zonder die ambitie houdt The Girl on the Train de aandacht goed vast met paranoia: een unheimliche suggestie, opgewekt in een onopvallend spel met scherptediepte, dat alleen je schuldig voelen al genoeg is om schuldig te worden.

Lees ook wat we van het boek vonden: Goed geconstrueerd en intelligent entertainment