Recensie

Paddotrip nagespeeld door violen

Een Nederlandse première en een spektakelstuk van Liszt: met twee uiteenlopende werken presenteerde Hannes Minnaar zich zaterdag in het Amsterdamse Concertgebouw als de eerste pianist in bijna dertig jaar die de Nederlandse Muziekprijs kreeg uitgereikt. Tegen de tijd dat cultuurminister Bussemaker haar lofrede begon, had Minnaar zich met souplesse door Liszts Totentanz gewerkt.

Centraal stond Rob Zuidams Tanglewood Concerto, dat vorig jaar in het Amerikaanse Tanglewood Music Centre in wereldpremière was gegaan. Zuidam verwerkt zijn eigen studentikoze herinneringen aan dit buitenverblijf in beeldende muziek. Geslaagder dan het wat improvisatorisch aandoende eerste deel bleek het daaropvolgende ‘Moon over Lake Mahkeenac’, over het effect van magische paddestoelen: oprispingen in houtblazers, glissanderende strijkers en vriendelijk aanzwellende akkoorden beschrijven de perfecte milde trip.

Het Radio Filharmonisch Orkest speelde het stuk onder leiding van Markus Stenz trefzeker en toegewijd, Minnaar claimde een bescheiden hoofdrol. Het slotdeel, naar een wilde autorit, beloofde met roffels en geplukte contrabassnaren een meeslepende finale. Toen klonk een klap en een koebel en was Tanglewood Concerto klaar.