Recensie

Lyrische en ontroerende remake Disneydraak

Het gebeurt niet elke dag dat een grote studio het aandurft om een relatief onbekende filmmaker in te huren voor een dure productie met veel special effects. Een gedurfde keus die uitstekend uitpakt en het beste van twee werelden verenigt. ****

©

In de jaren zeventig was Pete’s Dragon, in Nederland uitgebracht als Peter en Elliot de draak (1977), een vrolijke, maar wat onbeduidende Disneyfilm met veel liedjes. Gezongen wordt er nog steeds in de remake Peter en de draak, maar het zijn nu stemmige folksongs. Die keuze voor eenvoud en ingetogenheid tekent de nieuwe productie die (spoiler!) al in de eerste vijf minuten een dodelijk auto-ongeluk in een natuurgebied laat zien, met een impact die valt te vergelijken met de dood van Bambi’s moeder.

De enige overlevende van de crash is de vijfjarige Pete. Als een roedel hongerige wolven hem omsingelt, doemt een redder op tussen de bomen. Het is de goedaardige draak Elliot, die de opvoeding en bescherming van Pete op zich neemt. Vanaf dat moment is Pete een natuurkind à la Tarzan, met als nieuw (t)huis een hol onder een enorme boomstronk.

Als hij elf is, wordt hij gespot door boswachter Grace. Samen met haar dochter Natalie weet zij het vertrouwen van Pete te winnen. Intussen ziet haar zwager, een onsympathieke man die het prachtige bos verkwanselt, zijn kans schoon om Elliot te vangen om als kermisattractie uit te buiten. Dat alles zeer tegen de zin van Pete, Natalie, Grace en haar echtgenoot Jack.

Indieregisseur

Het gebeurt niet elke dag dat een grote studio het aandurft om een relatief onbekende filmmaker in te huren voor een dure productie met veel special effects. Het overkwam David Lowery, maker van de indiehit Ain’t Them Bodies Saints (2013), een in het Amerikaanse achterland gesitueerd, noodlottig misdaaddrama. Hij werd gevraagd om aan het roer te staan van Pete’s Dragon, een combinatie van live-action en animatie. Van indie naar Disney, het kan verkeren.

Een gedurfde keus die uitstekend uitpakt en het beste van twee werelden verenigt: Lowery’s gevoel voor locaties die iets tijdloos en mythisch uitstralen en Disneys expertise in het creëren van aandoenlijke animatiefiguren, hier draak Elliot. Lowery’s sterke debuutfilm werd vergeleken met het werk van Terrence Malick, vooral diens spirituele affiniteit met de natuur. Die sensibiliteit tref je ook hier. Lowery ziet het maken van een Disneyfilm niet als verraad aan zijn verleden, integendeel. Hij beschouwt Pete’s Dragon als een persoonlijke film en kon ook de mensen met wie hij eerder werkte meenemen, onder wie scenarist Tony Halbrooks en componist Daniel Hart.

Warme moedergevoelens

Lowery ramt de ecologische boodschap van Pete’s Dragon er niet keihard in, maar concentreert zich op de hartroerende band tussen Pete en Elliot, zowel leuk speelkameraadje als surrogaatfamilie. Hoewel hij niet kan praten, maken de geluiden en kreetjes die de prachtig geanimeerde Elliot uitstoot, heel precies duidelijk wat zijn gevoelens zijn; woordloze communicatie die zowel Pete als de toeschouwer haarfijn aanvoelt.

Lowery filmt alles in natuurlijk licht, met een hoofdrol voor het fraaie landschap van Nieuw-Zeeland, als ware het een Malick-film. Die epische natuurlyriek en de avontuurlijke aspecten van het verhaal worden afgewisseld met intieme scènes tussen Pete en Grace. Haar warme moedergevoelens en zijn behoefte aan liefde leiden tot een ontroerende scène, mooi gespeeld door zowel Oakes Fegley als Bryce Dallas Howard. Iedereen wil wel in de armen kruipen van zo’n lieve moeder.