Leuk

X&Y

Franca Treur schrijft over gewone mensen, X&Y, in de marge van het wereldnieuws.

Illustratie Olivia Ettema

Jeanita heeft een nieuwe vriendin, Anna, en Jeanita’s andere vrienden moeten de hele tijd aanhoren hoe leuk die Anna is. Vrolijk, charmant en gevoelig, zegt Jeanita. Ze stelt goede vragen, waardoor je jezelf ineens veel beter begrijpt.

Het toeval wil dat ze allebei een tijdje op Curaçao hebben gewoond, en net als Jeanita heeft Anna een nogal dominante moeder. Misschien hebben ze elkaar daardoor wel zoveel te vertellen. Jeanita’s vrienden willen dat best geloven, als het gesprek dan nu maar weer eens over iets anders mag gaan.

Jeanita krijgt een uitnodiging. Haar tante zit als elke zomer in Italië, en Jeanita is welkom op haar vakantieadres. Jeanita vraagt Anna, die nogal krap zit, om met haar mee te gaan. Ze vindt het niet erg Anna’s ticket te betalen, want samen zal het zoveel leuker zijn dan alleen.

Jeanita weet van zichzelf dat ze wel eens een beetje in het negatieve blijft hangen. Regenbuien of insecten kunnen haar humeur in één klap verpesten. Terwijl Anna juist altijd dingen zegt als: hè, gezellig, zoals we hier zitten! Met terugwerkende kracht schaamt ze zich daar nu voor. Een wonder dat Anna iets in haar ziet.

„Hè, gezellig”, zegt Jeanita dan ook op de eerste avond bij haar tante in de tuin. „Zo leuk om hier te zijn!” Haar tante kijkt haar glimlachend aan. Zo’n vrolijke nicht is ze niet gewend. „Nou, ik vind het ook fijn dat jullie er zijn. Vanmorgen appte ik nog naar een vriend: ik krijg twee heerlijke meiden over de vloer.”

Alleen Anna is ineens wat stil en in zichzelf gekeerd. Op een gegeven moment staat ze op, en loopt ze naar binnen. Eerst denken Jeanita en haar tante dat ze naar de wc is, maar het duurt zo lang dat Jeanita even gaat kijken.

„Hé”, zegt Jeanita als ze de deur van hun slaapkamer opendoet. „Is er iets? Gaat het wel goed met je?”

Anna ligt op haar rug en staart langs haar heen. „Ik vond het vervelend”, zegt ze eindelijk, „dat je zo benadrukte dat het gezellig was. Je was daar zo ontzettend dwingend in. Mijn moeder doet dat ook altijd. Ik voel dan helemaal geen ruimte om te kunnen zeggen dat ik iets niet zo leuk vind. Ik vind bijvoorbeeld het dorpje hier helemaal niet leuk, en het feit dat je hier nergens verse pizza kan eten.”